//
Ηρωισμός… Μας χρειάζεται; Και ποιος;

Ηρωισμός… Μας χρειάζεται; Και ποιος;

 

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερος ηρωισμός από το να βλέπεις τον κόσμο όπως είναι και να τον αγαπάς

Ρομαίν Ρολάν, Γάλλος συγγραφέας, Romain Rolland (1866-1944), Βραβείο NOBEL 1915.

 

«Το γεγονός με έκανε να δω την πραγματικότητα. Είχα μια ανόητη ευαισθησία και γενναιοδωρία με την είσοδο ή μάλλον την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα. Ελεγα ότι της ίδιας γης παιδιά είμαστε, να μπει ο κόσμος στην Ελλάδα, να ευφρανθεί, να νιώσει ασφάλεια, να φάει, να πιει ελληνικό νερό. Ε, από την ώρα του περιστατικού τέρμα όλες αυτές οι εφηβικές μαλακίες. Τέσσερα κτήνη, τέσσερις βάρβαροι που ούρλιαζαν και βρωμούσαν και φορούσαν μάσκες με έκαναν να δω την πραγματικότητα».

Νίκος Κούνδουρος,

Συνέντευξη στο Γιάννη Ζουμπουλάκη,

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ “ΒΗΜΑ”:  03/04/2011

 http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=393433

Δέκα χρόνων ήμουνα όταν με δάγκωσε ο Γιούρι. Όχι ο Γκαγκάριν. Ο Γιούρι ήταν το σκυλί μου. Το πείραξα την ώρα που έτρωγε και με δάγκωσε. Ο κτηνίατρος είπε να τον σκοτώσουμε. «Σκυλί που δαγκώνει τα αφεντικά του πρέπει να θανατώνεται».
Έδωσα μάχη. «Εγώ έφταιγα!» φώναζα. «Τον πείραξα την ώρα που έτρωγε!»
Ο Γιούρι γλίτωσε αλλά μετακόμισε στο σπίτι της γιαγιάς όπου και πέθανε από φυσικό θάνατο μετά από χρόνια. Χωρίς ποτέ να διαρραγεί η μεταξύ μας φιλία αλλά και χωρίς ποτέ να αποκατασταθεί η παλιά εμπιστοσύνη μου. Εγώ έκανα ―καλού, κακού― αντιλυσσικό ορό. Ενέσεις στην κοιλιά, τότε, και δίαιτα και όχι μπάνια το καλοκαίρι. Ακόμα τα αγαπάω τα σκυλιά.
Αν όμως μου συνέβαινε το περιστατικό πριν προλάβω να τα αγαπήσω; Αν δεν είχα παίξει ώρες ατέλειωτες με σκυλιά, αν δεν είχα παλέψει μαζί τους και κυλιστεί στο χορτάρι σαν ίσος προς ίσον, αν δεν είχα ταΐσει σκυλιά με το φαΐ μου, αν δεν ήξερα ότι κάποια σκυλιά είναι πολύ κτητικά με την τροφή τους και όσο φιλικά κι αν είναι δεν ανέχονται κανένα χέρι που την απειλεί (την τροφή τους εννοώ); Δεν θα είχα πάθει σκυλοφοβία; Δεν θα έτρεμα στη θέα και μόνο ενός σκυλιού; Δεν ξέρω…
Όπως δεν ξέρω αν η ελληνική κοινωνία παριστάνει την ανεκτική όσο η ανθρώπινη δυστυχία είναι μέρος μιας εικονικής πραγματικότητας. Εικόνες στη μικρή ή μεγάλη οθόνη. Φωτογραφίες σε εφημερίδες και περιοδικά. Εικόνες και βιντεάκια στον υπολογιστή μας. Τα πονεμένα μεγάλα μάτια ενός παιδιού. Η απελπισμένη θρασύτητα ενός ξεριζωμένου εφήβου. Η πονηρή στωικότητα ενός φτωχού και ταπεινωμένου άντρα. Η διφορούμενη ματιά μιας γυναίκας που ξέφυγε από μια άγνωστη για εμάς κόλαση. Μας λυπούν τέτοιες εικόνες και στέλνουν μικρούς φελλούς ανθρωπιάς στη ρηχή επιφάνειά μας.
Ίσως μας οδηγούν και σε μεγαλοστομίες και μπουρδολογίες για «Ξένιο» Δία, για παροιμιώδη φιλόξενα αισθήματα, για γενναιοδωρία της ελληνικής φυλής.
Μέχρι να βρεθούμε στην πραγματική Ρόδο. Την ώρα του «πηδήματος».
Και να συνειδητοποιήσουμε ότι όχι μόνο δεν ξέρουμε να πηδάμε, αλλά ούτε και θέλαμε ποτέ να μάθουμε. Όπως και το ότι πάντα είχαμε μεγάλο φόβο απέναντι σε κάθε «πήδημα».
«Θα μας πηδήξουνε… Μας έχουνε πηδήξει… Πηδήξανε τα νεύρα μου… Θα τον πηδήξω τον κερατά…»
Όλο για πηδήματα μιλάμε. Όλο λάδι-λάδι και τηγανίτα τίποτα.
Κουνάμε τα πόδια και νομίζουμε ότι κάνουμε έρωτα.
Δεν ξέρω αν μέχρι να καταργηθούν όλα τα σύνορα (κρατών, γλώσσας, φύλου, πίστης και ιδεολογιών) εμείς θα επιμένουμε να ζούμε σε σπίτι δίχως πόρτες. Ειδικά τώρα που κινδυνεύουμε να χάσουμε το σπίτι από τους πιστωτές μας και τους κακοδιαχειριστές όλων των πολυκατοικιών.
Σκέφτομαι  πόσο δύσκολο είναι να φιλοξενείς στο σπίτι σου κάποιον που είναι πολύ διαφορετικός από σένα και μπήκε μέσα στο σπίτι σου με το έτσι θέλω. Σπρωγμένος ίσως από την απόγνωση. Αλλά δεν παύει να είναι ένας «παράσιτος» (με την κυριολεκτική σημασία του όρου) για τους πολλούς που δεν ήταν η επιλογή τους να τον δεχτούν.
Από την άλλη μεριά, μου είναι εξίσου δύσκολο να μην οραματίζομαι ένα μέλλον ενσωμάτωσης και αποδοχής με μεγάλο πρόσκαιρο κόστος (οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό) αλλά και μεγάλη ανταπόδοση. Κάτι σαν τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής. Τους «τουρκόσπορους» και «τουρκομερίτες» που ρίζωσαν στη χώρα και έβγαλαν βλαστάρια και την μπόλιασαν με χίλια καλά.
Δεν έχω απαντήσεις.
Αλλά δεν χάνω την Πίστη ότι υπάρχουν Άνθρωποι.
Και δεν θα πάψω να αγαπάω τα σκυλιά επειδή κάποτε έχασα ―έστω και πρόσκαιρα― την εμπιστοσύνη μου για ένα από αυτά.
Πάντα όμως θα είμαι προσεκτικός με την αγάπη. Που πάει παρέα με τη Σοφία, την Πίστη και την Ελπίδα. Θα είμαι προσεκτικός και με τον Ηρωισμό. Να βλέπεις δηλαδή τον τόπο σου όπως είναι και να τον αγαπάς.
Βλέποντάς τον σαν ένα μικρό μέρος του Κόσμου.

Σημ. Κ.Α. Μ.: Ο παραλληλισμός των ανθρώπων με τα σκυλιά, τιμά τους ανθρώπους. Όχι τα σκυλιά.

Κωστής Α. Μακρής

 

09 Απριλίου 2011

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: