//
archives

Archive for

Κρεμάλα…, Κωστής Α. Μακρής


Κρεμάλα ―Θα παίξουμε κρεμάλα, είπαν. Νόμιζα ότι το λέγανε στα αστεία. Νόμιζα ότι εννοούσαν το παιχνίδι με τις λέξεις. Μετά κατάλαβα… Το παιχνίδι με τις λέξεις είναι μόνο η αρχή.  Κωστής Α. Μακρής 20 Ιουλίου 2017 ___________________________________________ Τα βιβλία μου «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες» και «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια» κυκλοφορούν … Συνέχεια

Ελπίδα, Κωστής Α. Μακρής


Eλπίδα Η υπόθεση που κάνουμε ότι από τα λάθη μας και μαθαίνουμε και αλλάζουμε κι ότι από την ελιά που φυτεύουμε ή από το φαγητό που μαγειρεύουμε θα φάμε κι εμείς, μπορεί να ονομαστεί ελπίδα. Είναι το δεύτερο καλύτερο πράγμα μετά από την αγάπη για τις ζωές* και μια πρακτική αντιμετώπιση του φόβου απέναντι στους … Συνέχεια

Παιχνίδια στο Μελόι, Κωστής Α. Μακρής


Ήταν καλοκαίρι και είχε πολύ κόσμο στην παραλία μου, στο Μελόι της Πάτμου. Όσο μπορούσα έδιωχνα την Πέρκα που τσιμπολογούσε τα πόδια μου, κοντά στην είσοδο του θαλαμιού μου. Όχι τόσο επειδή πονούσα, αλλά επειδή ήξερα, από τις συμβουλές των γεροντότερων, ότι η Πέρκα δείχνει στους Ψαροντουφεκάδες πού είναι η φωλιά μας. Ήταν μεσημέρι όταν … Συνέχεια

Ο τρόμος μου


Φοβάμαι ότι αν αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω, δεχτώ αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και μπορώ να καταλαβαίνω τη διαφορά, κινδυνεύω από τον κάθε ηλίθιο που θα πιστέψει ότι θα μπορώ με ένα θαύμα να του αλλάξω εκείνα που δεν αλλάζουν με τίποτα, ότι θα δέχομαι κάθε βλακεία που μου λέει και ότι … Συνέχεια

Ο Πιοζ Νάμε και ο καπετάνιος Τράμος Ντάνας στο εστιατόριο της Ανακόντης


Με συγκίνηση και θλίψη εγκατέλειψε ο Πιοζ Νάμε τους «Ανθρώπους». Έτσι ονόμαζαν τους εαυτούς τους εκείνοι οι ημίγυμνοι, φτωχοί, πεινασμένοι και γελαστοί Άνθρωποι (με το Α κεφαλαίο!) του Ποπόκα-Λίβα. Οι αυτόχθονες ιθαγενείς· οι «άγριοι»” και «απολίτιστοι» ιθαγενείς, σύμφωνα με κάποιες ρηχές κι ανούσιες παλιές αφηγήσεις και κάποιες ακόμα πιο ανόητες ταξιδιωτικές περιγραφές. Μπήκαν στο αυτοκίνητο, … Συνέχεια

Τα λουριά της Άνοιξης


Δημοσιεύθηκε αρχικά στο MAGAZ!NE: ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ!:
Του Kωστή Μακρή «Μην τυχόν τον λύσεις και τρέχουμε να τον μαζέψουμε… Με το λουρί! Εντάξει;» Η προειδοποίησή τους. «Εντάξει. Με το λουρί…» Η υποταγή μου. Και τον λυπόμουνα τον Τζακ που το λουρί τού τραβούσε τη λαιμαριά κι έσφιγγε τον ασπρόμαυρο λαιμό του κι ένας ρόγχος, ένα βραχνό λαχάνιασμα έβγαινε από τη…

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ