//
you're reading...
Ο Πιοζ Νάμε

Πιοζ Νάμε. Η αναζήτηση του εαυτού.

Εδιζησάμην εμεωυτόν [ Αναζήτησα τον εαυτό μου ] Ηράκλειτος

EDIZHSAMHN EMEWYTON PIOZ NAME 5 CATS & COVER 24JUNE17 LR

Μπαμπά και μαμά δε θυμόταν να έχει γνωρίσει ο Πιοζ Νάμε ― κάποιες αχνές μνήμες μιας χαμένης για πάντα θαλπωρής, του γαλήνευαν κάποιες στιγμές το νου. Δεν ήξερε όμως αν ήταν μνήμες από κάτι που είχε ζήσει στην πραγματικότητα ή εικόνες που είχε δει στην τηλεόραση ή τις είχε διαβάσει σε κάποιο βιβλίο.
Έβλεπε τους συμμαθητές του με τους γονείς τους και ζήλευε. Πόσο τους ζήλευε! Τους αγαπούσε τους συμμαθητές του ο Πιοζ Νάμε. Θυμόταν με νοσταλγία, λες κι είχαν περάσει χρόνια, τα παιχνίδια και τους τσακωμούς με τον Ιμεγό, την Οποσίπα και την Πεσκιάλα με τα όμορφα μάτια.
Μετά σκεφτόταν πάλι τους χαμένους του γονείς. Που ήταν οι γονείς του; «Λείπουν μακριά» ήταν πάντοτε η κοφτή απάντηση της θείας του. Και σε κάθε επιμονή του για περισσότερα, εκείνο το πιάσιμο του κεφαλιού, η έκφραση της απέραντης κούρασης και δυσφορίας κι εκείνο το «Αχ! Δεν μπορώ να μιλάω γι αυτά! Μου κάνει κακό!». Γιατί; Στον Πιοζ Νάμε δηλαδή δεν έκανε κακό το να μην ξέρει που χάθηκαν οι δικοί του; Τι ήταν ο Πιοζ Νάμε; Αδέσποτο γατί; Ορφανός; Κανένας ηλίθιος που δεν καταλαβαίνει;
Μερικές φορές ο Πιοζ Νάμε αναρωτιόταν μήπως ήταν παιδί εγκληματιών, φυγόδικων, καταζητούμενων. Φοβόταν μήπως η θεία του τον προστάτευε από την ακραία ταπείνωση να μάθει ότι οι χαμένοι του γονείς ήταν σκουπίδια της κοινωνίας, σιχαμερά κατακάθια που θα ‘πρεπε να μείνουν για πάντα μακριά από το αθώο και ανήξερο παιδί τους.
Ούτε τα ονόματά τους δεν γνώριζε. Κάθε φορά του έλεγε η θεία Εγομόνη: «Θα τα μάθεις! Όταν έρθει η ώρα θα τα μάθεις όλα». Πότε όμως θα ’ρχόταν εκείνη η ρημάδα η ώρα; Μήπως οι γονείς του έπασχαν από καμιά τρομερή ασθένεια, κολλητική ή που τους είχε παραμορφώσει και δεν επιτρεπόταν ούτε να τους δει αλλά ούτε και να το μάθει; Οπότε και σ’ αυτή την περίπτωση η θεία Εγομόνη πάλι τον προστάτευε; Μήπως ήταν παράφρονες; Γιατί άραγε την ενοχλούσε τόσο τη θεία του η λέξη “φρενοβλαβής” που χρησιμοποιούσε χαϊδευτικά ο Πιοζ Νάμε για την Μπεζμέσα; Ισως γι’ αυτό. Ναι! Πολύ πιθανό να βρίσκονταν και οι δυό του γονείς σε ένα άσυλο! Με το μυαλό τους παραδομένο σε κάποια φριχτή και ανεπίστροφη καταχνιά, βυθισμένοι για πάντα στο σκοτάδι της παράνοιας! Μήπως ήταν υιοθετημένος στην πραγματικότητα από τη θεία Εγομόνη; Και φοβόταν να του ομολογήσει ότι τον πήρε μωρό από κάποιο άσυλο; Ένα ανώνυμο και παρατημένο μωρό; Προϊόν μιας τυχαίας και ταυτόχρονα άτυχης συνάντησης δυο ανθρώπων που, πέρα από μια στιγμιαία παρόρμηση, τίποτα δεν τους έδενε και που τον πέταξαν στο δρόμο σαν το άχρηστο υπόλειμμα κάποιου λάθους; Κι όμως… Θυμόταν, αχνά βέβαια, μια εποχή που είχε μαμά! Που μετά χάθηκε αφήνοντάς τον μόνο να πονά… Στη σκέψη της χαμένης μαμάς του πάντα πονούσε ο Πιοζ Νάμε. Και ένιωθε ντροπή για τον εαυτό του που —σίγουρα— κάτι πολύ άσκημο είχε πάνω του κι αυτό ήταν που έκανε τη μαμά του να τον αποδιώξει. Ακόμα και το σώμα του, του προκαλούσε ντροπή και δυσαρέσκεια. Ήταν χοντρός. “Εύσωμος” το ονόμαζε η θειά του το “χοντρός” κάποιων συμμαθητών του. Τα δάχτυλά του ήταν χοντρά! Τα πόδια του ήταν χοντρά! Τίποτα πάνω του δεν αγαπούσε. Κι ένιωθε ότι το σώμα εκείνο, που ο ίδιος το έβλεπε με τόση περιφρόνηση, δε θα βρισκόταν καμιά να τ’ αγαπήσει. Ούτε η Πεσκιάλα με τα όμορφα μάτια! Ήθελε να είναι κάποιος άλλος. Ποιος όμως; Και τώρα, σαν το κερασάκι στην τούρτα, να βρίσκεται αρπαγμένος και φυλακισμένος σε μια ανεκδιήγητη κλούβα με φύλακα ένα μπεκρούλιακα. Πόσο άθλια φαινόταν η ζωή του στον Πιοζ Νάμε! Πόσο μίζερα και δυστυχισμένα του φαίνονταν τα —παρά είκοσι μέρες— οχτώ του χρόνια!
Του ’ρθε στο μυαλό μια φράση που είχε διαβάσει σ’ ένα από τα βιβλία της βιβλιοθήκης του σπιτιού. Για μια καταραμένη Σίβυλλα που γερνούσε και ζάρωνε και σιχαινόταν το σώμα της. «Αποθανείν θέλω!» ήταν η απάντησή της στην ερώτηση “Τι επιθυμείς, Σίβυλλα;”. Πόσο την καταλάβαινε τη δόλια τη Σίβυλλα ο Πιοζ-Νάμε! «Αποθανείν θέλω!» σκεφτόταν την αρχαϊκή φράση, μη θέλοντας ή μη μπορώντας —εμποδισμένος από ένα πανίσχυρο ένστικτο αυτοσυντήρησης— να καλέσει άμεσα το θάνατο να τον λυτρώσει ή να τον προξενήσει ο ίδιος στον εαυτό του. Βυθιζόταν με μιά επίμονη κι οδυνηρή χαρά στον πόνο του ο Πιοζ Νάμε. Με την ίδια επιμονή που σκαλίζουμε με τη γλώσσα μας το πονεμένο μας δόντι. Αφού ανασκάλεψε και διέτρεξε όλο το λαγούμι της δυστυχίας του ο Πιοζ Νάμε, βγήκε από κεί μέσα παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.
Τον κούρασε ο τόσος αυτοβασανισμός. Θέλησε να ψαχουλέψει και να μετρήσει και τις χαρές του. Την επίσκεψη στο Λαογραφικό Μουσείο με τη θεία Εγομόνη. Κι εκείνος ντυμένος με τα καλά του ρούχα να πιάνει το κρυφό βλέμμα περηφάνειας της θειάς του να τον κοιτά με καμάρι και ανεκδήλωτη τρυφερότητα, διορθώνοντάς του το γιακά και το τσουλούφι που ξέφευγε. Σινεμά τις πιό πολλές Κυριακές με τη θεία Εγομόνη στα λιλά της ρούχα με το μεγάλο αυτοκίνητο του Τίμου. Την πάστα φλόρα και το παστίτσιο της κυρα-Τίνας. Τα απλόχερα δοσμένα χάδια της αγαθής και χαμογελαστής κυρα-Τίνας που τον ζοχάδιαζαν αλλά που τόσο του έλειπαν τώρα στην ερημιά που ζούσε. Παιχνίδια και κουβέντες με την παρέα των συμμαθητών. Τα μάτια, η φωνή, το σώμα και τα χέρια της Πεσκιάλας. Τα ατέλειωτα παιχνίδια στον κήπο, στη λιακάδα, μαζί με τις αγαπημένες του γάτες. Μπάνιο στη θάλασσα το καλοκαίρι με τη βάρκα του καπετάν Τράμου. Με το δροσερό αλμυρό νερό να τον τυλίγει με μια αίσθηση γλυκιάς ανατριχίλας κι απόλυτης επαφής με κάτι τόσο μεγάλο, τόσο αρχαίο και τόσο ηδονικό. Κι ο καπετάνιος να τον αφήνει στο τιμόνι! Πόσο καμάρωνε ο Πιοζ Νάμε κουμαντάροντας το βαρκάκι, κι ο καπετάνιος να του φωνάζει γελαστός: «Να μου ζήσεις, καπετάνιο μου!». Τη συλλογή των γραμματοσήμων του. Τα αγαπημένα του βιβλία και τα ταξίδια του μέσα απ’ αυτά. Χαμογέλασε και ξαναθύμωσε για την αιχμαλωσία του ο Πιοζ Νάμε. Ανεπαίσθητα μεγάλωνε η αγάπη του γι’ αυτό που ήθελε να γίνει, γι’ αυτό που έπρεπε να γίνει.
Τώρα πια το μόνο που ήθελε ήταν να νυχτώσει για τα καλά. Να του φέρει το φαγητό του ο “άγριος”, να πάει μετά πιωμένος να ξεραθεί στο βαθύ του ύπνο· και τότε… Το σχέδιο του Πιοζ Νάμε ήταν καλά στημένο.

Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες, Κωστής Α. Μακρής,
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ 2010 Σελίδες 162-166

 

PiozName&EVITA cov 72pi BLOG KAM 06JUNE17 SMALL

Τα βιβλία μου «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»
και «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια»
κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Κωστής Α. Μακρής

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: