//
archives

Archive for

Το χατήρι, Κωστής Α. Μακρής


Πρωτοπήγα στα Ανώγεια το καλοκαίρι του 1996. Μαζί με τη γυναίκα μου, την Εβίτα Περιφεράκη. Στο ταξίδι με το πλοίο ήμουνα φορτωμένος με ανάμικτα συναισθήματα. Είχα ακούσει τόσα πολλά «κεράσια» για τα Ανώγεια που κρατούσα «μικρό καλάθι». Από τον παππού της Εβίτας, τον «Καπετανομιχάλη» (Μιχαήλ Σκουλάς του Γεωργίου), από τους γονείς της, από φίλους Ανωγειανούς, από … Συνέχεια

«Ευχή γονέων έπαρε και στα βουνά περπάτει»


Δημοσιεύθηκε αρχικά στο MAGAZ!NE: ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ!:
Του Kωστή Μακρή Οι ευχές και η αυτοαναφορικότητα στον καθημερινό λόγο! ? Οι γιορτές πέρασαν. Οι μέρες και οι νύχτες της πληθώρας των ευχών και του πληθωρισμού των ευρηματικών ή κοινότοπων σέλφις στο διαδίκτυο πέρασαν. Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα. Ήδη το 2017 προχωράει ακάθεκτο, βαριοντυμένο με την πανοπλία της αδιαφορίας του…

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: «ΜΥΤΕΣ ΚΑΙ ΣΠΑΘΙΑ»


― Κι όχι μόνο έχεις μικρή μύτη, συνέχισε απτόητος ο Πινόκιο, αλλά είσαι κι εσύ έτοιμος, όπως πάρα πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας, να αντιμετωπίσεις με ελπίδα, θάρρος, θυσίες και αξιοπρέπεια το υπόλοιπο 2016! Είσαι έτοιμος να με ακολουθήσεις!― Α! Τώρα πραγματικά με τρόμαξες! Βλέπω τη μύτη σου να μεγαλώνει απειλητικά και τρέχω να κρυφτώ μέσα … Συνέχεια

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ: «ΜΥΤΕΣ ΚΑΙ ΣΠΑΘΙΑ»


Δημοσιεύθηκε αρχικά στο MAGAZ!NE: ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ!:
ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ Α. ΜΑΚΡΗ ΜΥΤΕΣ ΚΑΙ ΣΠΑΘΙΑ ― Πόσο μικρή μύτη έχεις! είπε ο Πινόκιο στον Συρανό ντε Μπερζεράκ. ― Μικρέ ανόητε! είπε ο Συρανό. Όταν δεν πιστεύεις βαθιά στο ψέμα που λες, όταν δεν μπορείς να το στηρίξεις με όλες σου τις δυνάμεις, αποκλείεται να μακρύνει τόσο πολύ η μυτερή σου μύτη…

Ατύχημα το λέτε εσείς;


Εγώ έχασα τη μαμά μου και σεις το λέτε ατύχημα; Η μαμά μου ήταν πολύ έξυπνη. Ήξερε πάρα πολλά πράγματα και ποτέ δεν μας είχε αφήσει πάνω από δυο μέρες χωρίς τροφή. Ταξιδεύαμε νύχτα. Την ημέρα φοβόταν να πηγαίνουμε από δω κι από κει. Δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι ή τα σκυλιά. Ήταν και κάτι άλλο. … Συνέχεια

Πονάνε, μωρέ, οι λέξεις;


Εμείς καλαμπουρίζουμε εδώ στο «δίχτυ των αλληλομεταφερόμενων γιγαμπάιτς» με την «παντελής» ή «πλήρης» απουσία γνώσης ή και καλλιέπειας μερικών «επικεφαλών» (γενική πληθυντικού του «επικεφαλή») ή «ρεκτών» ―wannabe― του λόγου, αλλά οι λέξεις πονάνε… Αν και ―τώρα που το σκέφτομαι περισσότερο― λέω: Μπα… Μάλλον χεστήκανε οι λέξεις. Ζούνε μέσα στα καλά τους κείμενά αυτές, στα ποιήματα … Συνέχεια

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ