//
you're reading...
ΔΙΑΦΟΡΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Συνέντευξη του Κωστή Α. Μακρή στη Ζαχαρένια Ανδρεαδάκη, Πρόεδρο του Συλλόγου Ανωγειανών της Αθήνας. (Από την εφημερίδα «Η Φωνή των Ανωγείων»)

fwnh-307-%ce%b5%cf%84o%cf%83-47%ce%bf-%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b8%ce%bco%cf%83-%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bbo%cf%85-307-%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%83-%ce%b1%cf%85%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84

Ζαχαρένια Ανδρεαδάκη/Ζ.Α.: Είσαι πολυπράγμων καλλιτέχνης, ζωγράφος, ερασιτέχνης ξυλουργός, συγγραφέας, κειμενογράφος, γραφίστας. Θέλω λοιπόν να ρωτήσω κάτι μη τετριμμένο, που το έχω στο μυαλό μου πάντα για πολυπράγμονες ανθρώπους, πολλώ μάλλον καλλιτέχνες: Ποιο ήταν εκείνο το έναυσμα, πέρα από τη φυσική κλίση, που σε οδήγησε προς την τέχνη;
Κωστής Α. Μακρής/Κ.Α.Μ.: Πιθανόν κάποια προδιάθεση που είχα σε συνδυασμό με τη δουλειά τού πατέρα μου, που ήταν κι εκείνος γραφίστας. Είχε κάνει 3 χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών, την οποία ωστόσο δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει διότι μεσολάβησε ο πόλεμος. Όμως ζωγράφιζε, σχεδίαζε, σκιτσάριζε και τον παρακολουθούσα που έκανε μακέτες για διάφορα έντυπα, συσκευασίες και άλλα. Αν έχει βέβαια κάποιος μία έφεση σε κάτι, αυτό σίγουρα βοηθά. Εγώ από μικρός ασχολιόμουν με πλαστελίνες, ξύλα… Γι’ αυτό δηλώνω κι ερασιτέχνης ξυλουργός. Μ’ αρέσει να μαστορεύω, να φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου, και μετά όλο αυτό έγινε σιγά σιγά ένα. Ζωγραφική, μουσική (έκανα 3 χρόνια μαθήματα τρομπέτας), όλ’ αυτά με ενδιαφέρουν, με τη συγγραφή να είναι υπόθεση της τελευταίας δεκαετίας.

Ζ.Α.: Τα παιδιά κατευθύνονται από τους γονείς και τον κοινωνικό περίγυρο προς τις επιστήμες και τα γράμματα και λιγότερο προς την τέχνη, έτσι ώστε να κερδίζουν ευκολότερα θεωρητικά τα προς το ζην. Εσύ τελικά τα χεις μπερδέψει λίγο… Έκανες την τέχνη επάγγελμα ή το αντίθετο;
Κ.Α.Μ.: Έκανα την τέχνη επάγγελμα. Οι γραφικές τέχνες είναι δουλειά, εφαρμοσμένη τέχνη.

Ζ.Α.: Για να τα βάλουμε λοιπόν σε μια σειρά, πέρα απ’ ότι δηλώνεις στην εφορία ως επίσημο επάγγελμα, εσύ, μέσα σου, απ’ όλες αυτές τις τέχνες που έχεις καταπιαστεί κατά καιρούς, ζωγραφική, μουσική, ξυλουργική, λογοτεχνία…
Κ.Α.Μ.: Και λίγη μαγειρική…

Ζ.Α.: Αυτή είναι η καλύτερη (Γέλια). Λοιπόν ωραία, απ’ ολες αυτές τις τέχνες έχεις μέσα σου κατασταλάξει αν υπάρχει σε κάποια μεγαλύτερη κλίση;
Κ.Α.Μ.: Νομίζω στον λόγο, στη γραφή. Εκεί είναι. Κι όλα τ’ άλλα ήταν γύρω απ’ αυτό. Και τώρα που το σκέφτομαι ακόμα και η ζωγραφική ήταν η εικονογράφηση κάποιου σεναρίου. Δεν έχει σημασία αν τελικά ήταν μια εικόνα. Στην πραγματικότητα ήταν η συμπύκνωση μιας ιστορίας. Η ιστορία αυτή μπορεί να ήταν ο,τιδήποτε: ένα παιδί κι ένα άλογο, δυο άνθρωποι, πάντα επομένως υπήρχε μια ιστορία πίσω από κάθε εικόνα. Κι αυτό δεν είναι ζωγραφική ιδιότητα. Κι αυτός είναι και ο λόγος που σταμάτησα να ζωγραφίζω.

Ζ.Α.: Σταμάτησες εντελώς να ζωγραφίζεις;
Κ.Α.Μ.: Σχεδόν. Κάνω ακόμα κάποια σκίτσα, σχέδια, αλλά δεν ορίζω τον εαυτό μου σαν ζωγράφο πια. Με εκφράζει λίγο.

Ζ.Α.: Από το 1983 που έκανες την 1η προσωπική έκθεση ζωγραφικής, μέχρι τις αρχές του 2000, που καταστάλαξες στη συγγραφή, ποιες ήταν εκείνες οι εμπειρίες που σε οδήγησαν σ’ αυτή την τελική επιλογή;
Κ.Α.Μ.: Δεν καταστάλαξα ακριβώς. Άρχισα να γράφω γύρω στο 2006-2007 διότι δεν είχα δουλειά. Η ανεργία ήταν λοιπόν ένα καλό κίνητρο. Είχα χρόνο, είχα προβλήματα και μέσα απ’ το γράψιμο άρχισα να αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα ή να… παραμυθιάζομαι, να ανακουφίζομαι κατά κάποιο τρόπο.

Ζ.Α.: Ποια μορφή γραφής ήταν εκείνη που 1η σου προέκυψε;
Κ.Α.Μ.: Ξεκίνησα με παραμύθια. Και θεωρώ το παραμύθι ένα πολύ απαιτητικό είδος. Ξεκίνησα να γράφω λοιπόν παραμύθια, έχοντας διαβάσει πολλά και κάποια από τα πράγματα που μ’ άρεσαν πάρα πολύ ήταν παραμύθια, είτε λαϊκά είτε πιο δουλεμένα. Παραμύθια του Όσκαρ Ουάϊλντ, του Άντερσεν, των αδελφών Γκριμ, οι 1000+1 νύκτες, όλο αυτό το παραμυθένιο δημιούργημα, που έχει πολλά πρόσωπα. Υπάρχει η λογοτεχνία, αλλά υπάρχει και η διαπαιδαγώγηση, υπάρχει και η παιδεία, υπάρχει και η λαογραφία, πάρα πολλά πράγματα μαζί. Φυσικά μου αρέσει και η λογοτεχνία, όλα τα καλά βιβλία, αλλά ξεκίνησα να γράφω τέτοιου είδους, φανταστικά πράγματα. Έχω γράψει και τυπικό μυθιστόρημα ή διήγημα, που δεν είναι και τόσο φανταστικό. Αν και πάντα υπάρχει η φυγή στο ονειρικό, στο μαγικό κατά κάποιο τρόπο, που άλλωστε υπάρχει και στη ζωή μας.

Ζ.Α.: Η καθημερινότητα συναντάται μέσα στο παραμύθι; Κουβέντες, εικόνες, συζητήσεις αναπαράγονται μέσα στα παραμύθια σου;
Κ.Α.Μ.: Φυσικά. Εκ του μηδενός δεν παράγεται τίποτα. Δηλαδή αναγκαστικά φτιάχνεις πράγματα με τα υλικά που έχεις. Και η πρώτη ύλη οποιουδήποτε γράφει, είτε ποιητής είναι, είτε παραμυθάς, είτε μυθιστοριογράφος, είναι ο κόσμος στον οποίο έχει ζήσει από παιδί, σαν ενήλικος, κ.λπ.

Ζ.Α.: Προσωπικά, μην έχοντας σχέση με τη δημιουργική γραφή, με τη μορφή που τη συζητάμε μαζί, πάντα μου φάνταζε δύσκολο να εκφράσει κάποιος γραπτώς μια σκέψη, φανταστική ή πραγματική, που να «αγγίζει» την παιδική ψυχή. Εσύ πως το χεις καταφέρει αυτό; Ήταν για σένα πρόκληση;
Κ.Α.Μ.: Ναι, ήταν για μένα πρόκληση, δεν ξέρω βέβαια αν το ’χω καταφέρει, θα το δείξει ο χρόνος…

Ζ.Α.: Μα πώς δεν το χεις καταφέρει, έχεις ήδη στο ενεργητικό σου βραβευμένες δουλειές.
Κ.Α.Μ.: Τέλος πάντων… Θυμάμαι τι μου άρεσε. Θυμάμαι ποια βιβλία, ποια γλώσσα, ποιες ιστορίες μου άρεσαν ως παιδί. Και θυμάμαι ότι μου άρεσαν πράγματα που είχαν αλήθεια. Που δεν ήταν γλυκανάλατα, με σέβονταν σαν άνθρωπο, σαν αναγνώστη, δεν μου παρουσίαζαν μια πραγματικότητα άλλη απ’ αυτή που βίωνα, είχαν δηλαδή αλήθεια. Αυτό άλλωστε ισχύει ακόμα και τώρα: μου αρέσουν τα βιβλία που έχουν αλήθεια. Κι όταν λέω αλήθεια δεν αναφέρομαι σε μια πραγματικότητα μετρήσιμη με επιστημονικό τρόπο, αναφέρομαι στην προτίμηση που έχω σ’ ένα βιβλίο που αναφέρεται στις σκανδαλιές που κάνει ένα παιδάκι, παρά να μου λένε ότι τα παιδάκια είναι αγγελούδια. Γιατί δεν είναι.

Ζ.Α.: Νομίζω ωστόσο ότι μέσα από τα βιβλία σου δεν βρίσκεις μόνο τρόπους να παρουσιάζεις τα παιδιά στην πραγματική, την καθημερινή τους διάσταση, αλλά και τρόπους «διαχείρισης» των όποιων παιδικών φόβων, ερωτήσεων, αγωνιών. Ρωτάς σαν παιδί, και απαντάς ο ίδιος. Ο συνδυασμός αυτός πως προκύπτει; Οι εγγονές σου είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας;
Κ.Α.Μ.: Πηγή έμπνευσης είναι όλα τα παιδιά. Οι εγγονές είναι απλώς πιο κοντά μου και είναι λογικό από τις καθημερινές μας κουβέντες να παίρνω πράγματα. Και να δίνω… Υπάρχει διαρκής αλληλεπίδραση. Η επαφή με τα παιδιά είναι πηγή αστείρευτη.

piozname5gates-rgb-19dec16-lr

Ζ.Α.: Το 1ο σου ολοκληρωμένο βιβλίο είναι ο Πιοζ Νάμε και οι 5 γάτες;
Κ.Α.Μ.: Ναι.

Ζ.Α.: Εκεί λοιπόν πρωτοεμφανίζεται κι αυτή η υπέροχα ευρηματική ονοματολογία / λεξιπλασία. Αυτή πως έχει προκύψει;
Κ.Α.Μ.: Δεν είναι τωρινή υπόθεση, είναι πολύ παλιά. Μου άρεσε πάντα να δίνω δικά μου ονόματα σε κάποια πράγματα στην καθημερινότητα. Το 1ο μας αυτοκίνητο, για παράδειγμα, που ήταν σκαραβαίος (Φολκς-Βάγκεν), τον λέγαμε σφουρδούμπουλα, που είναι παραφθορά της λέξης «σπέρδουκλας» (σπερδούκλι, ασφόδελος, με ρίζα κονδυλωτή σαν κρεμμύδι Σημ.:ΚΑΜ), λόγω σχήματος. Υπάρχουν, με άλλα λόγια, κάποιες λέξεις, που σου δίνουν μια εικόνα.

Ζ.Α.: Πρωτογενής λογοπλασία ωστόσο…
Κ.Α.Μ.: Μπα… είναι δευτερογενής, ένα περίεργο ταξίδι των λέξεων, που καταλήγει κάποια στιγμή στο αποτέλεσμα, που βλέπουν οι αναγνώστες.

Ζ.Α.: Πρέπει όμως να ξέρεις να διαχειρίζεσαι σωστά τη γλώσσα και να γνωρίζεις την ετυμολογία των λέξεων για να τη χρησιμοποιείς και να την πλάθεις τόσο σωστα.
Κ.Α.Μ.: Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται μια έρευνα.

Ζ.Α.: Πρώτα ήρθε λοιπόν η ιδέα της λογοπλασίας και ύστερα η έρευνα ή το αντίθετο;
Κ.Α.Μ.: Δεν έχει μεγάλη διαφορά η κατασκευή του ονόματος (π.χ.) «Τηλέμαχος» από το όνομα «Πεσκιάλα». Είναι ιδιότητες και τα δύο. Η Πεσκιάλα έχει την ιδιότητα, να θέλει ο Πιοζ Νάμε «να του πει κι άλλα», καθώς είναι η συμμαθήτριά του που συμπαθεί περισσότερο ή ―μάλλον― είναι ερωτευμένος μαζί της. Οι 5 γάτες στον Πιοζ Νάμε (η Τρεχατόρα, η Μπεζμέσα, ο Κινατόβρης, η Αλουκίτα και η Σοπακιάκου) έχουν κάποιες ιδιότητες, είναι κατά κάποιον τρόπο οι 5 αισθήσεις μας, έχουν να κάνουν με τον τρόπο που προσλαμβάνουμε τον κόσμο με τις αισθήσεις μας. Επομένως, οι 5 γάτες με τις ξεχωριστές τους ικανότητες είναι οι σύμμαχοι του Πιοζ Νάμε που τον βοηθούν να νικήσει τα εμπόδια και τους φόβους του, να λύσει τα προβλήματά του και να φτάσει στον προορισμό του.

Ζ.Α.: Και πώς γίνεται να επέρχονται τόσο «εύκολα» οι λύσεις των προβλημάτων του Πιοζ Νάμε;
Κ.Α.Μ.: Έχει κάποιες αρετές ως χαρακτήρας και παρόλο που συχνά φοβάται, μαθαίνει να νικάει τους φόβους του και έχει και κάποιες μαγικές βοήθειες, που είναι στην ουσία οι βοήθειες που μπορούμε να έχουμε όλοι μας, κι ας μην είναι και τόσο μαγικές. Είναι αυτό που αν το αναζητήσουμε με θέληση κι αποφασιστικότητα, πολλές φορές θα το βρούμε. Είτε είναι φίλοι, είτε είναι το οικογενειακό μας περιβάλλον ή μια δουλειά που μπορούμε να κάνουμε, κάποιες δυνατότητες που πρέπει να τις ενεργοποιήσουμε, να τις οξύνουμε και από κει και πέρα τα αποτελέσματα μπορούν να είναι καλά.

Ζ.Α.: Νομίζω ωστόσο ότι η προσπάθειά σου να προτείνεις στα παιδιά τρόπους διαφυγής, αλλά και υπέρβασης του φόβου, διατυπώνεται σαφέστερα στο πιο πρόσφατο έργο σου «Η Εβίτα που νίκησε τ’ Αποθαρρύνια». Αυτό έχει να κάνει και με τη δική σου παιδική εμπειρία; Με τον ίδιο τρόπο δηλαδή αναζητούσες κι εσύ τις διεξόδους σου;
Κ.Α.Μ.: Περισσότερο με τη σκέψη που οδηγεί τα πράγματα στις ακραίες τους συνέπειες. Κι η πιο ακραία συνέπεια είναι ο θάνατος. Εάν απελευθερωθείς από τον τρόμο του θανάτου, κατά κάποιον τρόπο αρχίζεις να διαχειρίζεσαι όλα τα προηγούμενα. Εάν, με άλλα, λόγια έχεις στον νου σου ότι οι απαντήσεις σε όλα είναι στην ουσία το «ναι» και το «όχι» δεν έχεις λόγο να είσαι τρομαγμένος, γιατί ξέρεις τις πιθανότητες με τις οποίες έρχεσαι αντιμέτωπος. Δεν πιστεύω και τόσο στο «ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό» αλλά νομίζω ότι οι αποφάσεις που παίρνουμε και οι διαδικασίες που ακολουθούμε για να ξεπερνάμε κάτι που θα μπορούσε να μας σκοτώσει, μας κάνει πιο δυνατούς. Αυτό είναι και μια πολιτική θέση για τον καθένα, το αντίθετο της υποταγής και της παραίτησης.

Ζ.Α.: Θα ήθελα να μου πεις αν και τι ήταν αυτό που εξελίχθηκε μέσα σου ανάμεσα στα δύο έργα που έχει εκδώσει. Το «Ο Πιοζ Νάμε και οι 5 γάτες» και το «Η Εβίτα που νίκησε τ’ αποθαρρύνια»; Και μάλιστα ν’ απευθυνθείς με το νεότερο σε παιδιά μικρότερης ηλικίας.
Κ.Α.Μ.: Κάθε μέρα περισσότερα πράγματα εξελίσσονται και σίγουρα μ’ επηρέασε πλέον και η επαφή με τις εγγονές μας, που άρχισαν να μεγαλώνουν και να μπαίνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Όταν έγραφα τον Πιοζ Νάμε δεν είχα καν εγγονές. Ήταν καίριος ο ερχομός τους, αλλά ταυτόχρονα και ένας τρόπος να τις προσεγγίσω κι εγώ μέσα από τη γραφή.

evita-nikhse-book-rgb-19dec16-lr

Ζ.Α.: Η επιρροή των εγγονών συνέβαλε τόσο ώστε να δημιουργηθεί τελικά και ο τίτλος του έργου;
Κ.Α.Μ.: Ο τίτλος είναι και μια ευχή: Η Εβίτα που θέλω να νικάει τ’ αποθαρρύνια. Κι όχι μόνο η εγγονή μας Εβίτα, αλλά και κάθε παιδί στη θέση της.

Ζ.Α.: Εκτός από τα παραμύθια που έχεις ήδη εκδώσει, γράφεις και στο http://www.iporta.gr άρθρα για την επικαιρότητα. Συνδυάζονται αυτά τα δύο: ο κόσμος της φαντασίας και η πεζή καθημερινότητα;
Κ.Α.Μ.: Ναι, είναι όλα γράψιμο. Όλα είναι ψάξιμο της λέξης, των εννοιών. Άλλωστε και όταν δεν δουλεύω πάνω σε κάτι συγκεκριμένο, μπορεί να κάνω ασκήσεις. Να περιγράψω π.χ. κάτι που βλέπω με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια μπορώ αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν αυτονόητα. Αυτό είναι μια καλή άσκηση για τη γραφή. Πώς να περιγράψεις, ας πούμε, ένα σώμα καλοριφέρ σ’ έναν εξωγήινο.

Ζ.Α.: Αυτό είναι πράγματι κάτι που μπορεί κάλλιστα να συμβεί σε ένα μέσο άνθρωπο… (γέλια)
Κ.Α.Μ.: Είναι όμως μια καλή άσκηση για να δούμε τη σύμβαση του λόγου. Για να περιγράψεις με νέο τρόπο κάτι που με την «κοινή λογική» είναι σχετικά αυτονόητο.

Ζ.Α.: Στη δική σου οπτική ως συγγραφέα, που προς το παρόν, παρ’ ότι γράφεις έργα και για ενήλικες, έχεις εκδώσει μόνο εκείνα που απευθύνονται σε παιδιά, θεωρείς ότι υπάρχουν όρια ανάμεσα στην φαντασία και την πραγματικότητα ή είναι όλα ρευστά;
Κ.Α.Μ.: Είναι ρευστά. Ακόμα και μια καθημερινή φράση όπως «Βοήθα Παναγιά μου» ή «Σε καλό να μας βγει» δεν είναι μετρήσιμη, είναι στο χώρο της φαντασίας, της πίστης, του ονείρου. Είναι πολύ δύσκολο να ξεκαθαρίσουμε τι είναι πραγματικό και τι όχι.

Ζ.Α.: Κι ο λόγος που σε ώθησε να γράψεις έργα και για ενήλικες ποιος ήταν;
Κ.Α.Μ.: Μάλλον η διαχείριση του θέματος. Κάποιο θέμα που δεν μπορούσε να γίνει παραμύθι, αλλά παρ’ όλ’ αυτά ήθελα να το διαχειριστώ. Η συγγραφή δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Ακολουθεί την πορεία του κεραυνού, που διαχέεται η ενέργειά του προς διάφορες κατευθύνσεις, φτάνει όμως με τον πιο σύντομο τρόπο στο τέρμα, στο αποτέλεσμα.

Ζ.Α.: Ο συγγραφέας εκτίθεται μεσ’ από το έργο του;
Κ.Α.Μ.: Πάντα. Κι αυτό ισχύει για όλους όσοι ασχολούνται με τις τέχνες. Για μένα η διαφορά ανάμεσα στον «ερασιτέχνη» και τον επαγγελματία είναι ακριβώς αυτή η έκθεση. Αυτό το θάρρος που χρειάζεται για να θέσεις το έργο σου στην κρίση του άλλου.

Ζ.Α.: Και πόση σημασία έχει αλήθεια η κρίση ή η επίκριση του άλλου;
Κ.Α.Μ.: Κάθε εκδοτική απόρριψη είναι για μένα μία πρόκληση να κάνω καλύτερο αυτό που έχω δημιουργήσει. Μ’ αυτή την έννοια μπορεί να με στενοχωρεί προσωρινά η απόρριψη, αλλά δεν το βάζω κάτω. Η εκμάθηση της γραφής είναι τελικά κι ένας τρόπος εκμάθησης της απόρριψης, του τι δε χρειάζεσαι, ώστε να έχεις ένα αποτέλεσμα που θα είναι πυκνό, σαφές, ελκυστικό και φυσικά να λέει κάτι, να έχει λόγο ύπαρξης.

Ζ.Α.: Μιας όμως κι η κουβέντα μας αυτή φιλοξενείται στη «Φωνή των Ανωγείων» θέλω να μου μιλήσεις λίγο για την επαφή σου με το ανωγειανό στοιχείο.
Κ.Α.Μ.: Τρομακτική, καταπληκτική, απίθανη, όλ’ αυτά…

Ζ.Α.: Τρομακτική;! (Γέλια) Θέλω να μου τα αιτιολογήσεις όλα γιατί να ξέρεις θα καταγραφούν…
Κ.Α.Μ.: Μα γι’ αυτό τα λέω για να καταγραφούν. Και θα σ’ τα αιτιολογήσω όλα. Κατ’ αρχάς είναι τρομακτική γιατί με «υποχρεώνουν» να τρώω πάρα πολύ, όχι ότι το ’χω ζόρι, αλλά τέλος πάντων (γέλια). Με «υποχρεώνουν» να πίνω. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν γίνεται να βγουν ποτέ απ’ την καρδιά μου.

Ζ.Α.: Πως μπήκαν στην καρδιά θα μας πεις;
Κ.Α.Μ.: Με παπά και με κουμπάρο (Γέλια) ως σύζυγος της Εβίτας Περιφεράκη. Εξ ου και το «Εβίτος» με το οποίο με προσφωνούν συχνά κάποιοι στ’ Ανώγεια (Γέλια).

Ζ.Α.: Χωρίς ωστόσο να θέλω να περιαυτολογήσω – που δεν το συνηθίζω και καθόλου σε ό,τι αφορά τ’ Ανώγεια – δεν νομίζεις πως η αγάπη για τ’ Ανώγεια είναι αναπόφευκτη και προκύπτει σε όλους όσους τα γνωρίζουν; (Γέλια)
Κ.Α.Μ.: Φυσικά, διότι ως γνωστόν σοβινιστής είναι αυτός που νομίζει ότι ο τόπος του είναι καλύτερος από τ’ Ανώγεια (Γέλια). Τ’ Ανώγεια είναι ένας πραγματικά παράξενος τόπος, όπου η ανεκτικότητα συμπορεύεται με τη σοφία και ο αυτοθαυμασμός με τον αυτοσαρκασμό. Είναι μια κοινότητα όπου τα εν οίκω μένουν πάντα εν οίκω και τα εν δήμω είναι μονίμως πολύ καλά «ντυμένα». Είτε αυτό έχει να κάνει με φορεσιά, είτε με λόγο, με χορό, με διασκέδαση. Υπάρχει μια αριστοκρατικότητα στον τρόπο που σε δέχονται τ’ Ανώγεια. Οι Ανωγειανοί είναι τόσο καλά γαλουχημένοι με τις αρετές του τόπου τους, με τα καλά του στοιχεία, και την έχουν «ψωνίσει» τόσο καλά, που μακάρι να ήμασταν όλοι τόσο καλά «ψωνισμένοι». Κι αυτό είναι κάτι που περνά από γενιά σε γενιά. Κι είν’ αυτό το «μαζί» των γενεών, που οπλίζει τους νεότερους με τεράστια δύναμη, μια δύναμη που ήθελα να περάσει μέσα από την «Εβίτα που νίκησε τ’ Αποθαρρύνια». Γιατί έχω δει πώς τα Ανωγειανόπουλα μαθαίνουν από πολύ μικρά να νικούν τα δικά τους Αποθαρρύνια.

Ζ.Α.: Μπορούμε δηλαδή να βαυκαλιζόμαστε οι Ανωγειανοί και για τον επιπλέον λόγο ότι συμβάλλαμε στη δημιουργικότητα ενός ταλαντούχου συγγραφέα όπως εσύ;
Κ.Α.Μ.: Σαφώς τ’ Ανώγεια υπάρχουν κι έχουν επηρεάσει πολλά έργα μου. Η σοφία, η ανεκτικότητα, το αστραφτερό μυαλό, η γρήγορη σκέψη, η συνύπαρξη γενεών, κ.λπ. Και θα ήθελα, κλείνοντας να ευχηθώ «Η Φωνή των Ανωγείων» να γίνει ακόμα πιο βροντερή φωνή ενθάρρυνσης και μέσα από αυτήν να προσφέρονται πάντα τα αστείρευτα «καλούδια» που έχουν να προσφέρουν τ’ Ανώγεια σε όλους τους τομείς. Γιατί ο «λύχνος» τους είναι άσβεστος…

 

Η συνέντευξη του Κωστή Α. Μακρή στη Ζαχαρένια Ανδρεαδάκη, Πρόεδρο του Συλλόγου Ανωγειανών της Αθήνας (εδώ αντιγραμμένη από την εφημερίδα «Η Φωνή των Ανωγείων») δημοσιεύτηκε στη «Φωνή των Ανωγείων».

ΤΡΙΜΗΝΗ ΠΕΡΙOΔΙΚΗ ΕΚΔOΣΗ ΤOΥ ΣΥΛΛOΓOΥ ΑΝΩΓΕΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ «ΤO ΙΔΑΙOΝ ΑΝΤΡOΝ» ΕΤOΣ 47ο ΑΡΙΘΜOΣ ΦΥΛΛOΥ 307, ΙΟΥΛΙΟΣ – ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2016

Τα βιβλία «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες» 
και «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια»
κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

 

Advertisements

Συζήτηση

2 thoughts on “Συνέντευξη του Κωστή Α. Μακρή στη Ζαχαρένια Ανδρεαδάκη, Πρόεδρο του Συλλόγου Ανωγειανών της Αθήνας. (Από την εφημερίδα «Η Φωνή των Ανωγείων»)

  1. Καλημέρα Κωστή μου…μεγάλη μου η τιμή που σε νιώθω.. και είσαι φίλος μου!!!!! Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…

    Μου αρέσει!

    Posted by andy | Φεβρουαρίου 4, 2017, 10:49

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: