//
you're reading...
ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΔΙΑΦΟΡΑ, ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Ένα τζιτζίκι στη βιβλιοθήκη μου, Κωστής Α. Μακρής

TZITZIKI KAM 23JAN13 26JULY16 LR.jpg

Τζιτζίκι μου,
πώς χώρεσε η σιωπή σου
σ’ ένα σταμνάκι;
Κ.Α.Μ.

Λέγεται ότι υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι: αυτοί που βλέπουν τα τζιτζίκια στα δέντρα και κείνοι που δεν τα βλέπουν. Δεν ξέρω ποιος το είπε.
Πολύ νωρίς ανακάλυψα ότι ενώ εγώ διέκρινα με ευκολία την με στολή παραλλαγής πηγή του τζ-τζ-τζ πάνω σ’ ένα πεύκο, οι περισσότεροι δεν το βλέπανε.
«Να, εκεί, πάνω από το τρίτο κλαρί! Εκεί, δεξιά…» έκανα τον έξυπνο. Κι ακόμα το κάνω. Λες και είναι κάνα μεγάλο κατόρθωμα να ανακαλύπτεις τα τζιτζίκια. Λες και υπάρχει τίποτα πιο συνηθισμένο από την παρουσία τους στο ελληνικό καλοκαίρι. Πώς να φανταστείς καλοκαίρι, δίπλα στη θάλασσα ή και στο βουνό χωρίς τζιτζίκια;

Πότε σταματάνε τα τζιτζίκια να λαλούν; Χρόνια τώρα πασχίζω να σημειώσω την πρώτη μέρα του καλοκαιριού που ακούω τα τζιτζίκια και την τελευταία. Αδύνατον. Απλώς, κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι τα ακούω από μέρες. Ή, καθώς μικραίνουν οι μέρες στον Σεπτέμβριο, ότι έχω μέρες να τ’ ακούσω. Και τότε ξέρω ότι ήρθε το Φθινόπωρο και κοντεύει κι ο Χειμώνας· και μαζί του η αναβίωση του Αισώπιου χλευασμού του αντιπαθέστατου μυρμηγκιού απέναντι στον ταλαίπωρο, χρεωκοπημένο και ανέστιο γλεντοκόπο τζίτζικα. Η ταπείνωση του ονειροπόλου από τον ορθολογιστή. Από μια ηλικία και μετά, φανταζόμουνα τον μέρμηγκα σαν έναν άθλιο τοκογλύφο, κάτι μεταξύ Εμπενίζερ Σκρουτζ και γερο-Λαδά.

Πρέπει όμως να ομολογήσω πως η συμπάθειά μου για τον τζίτζικα δεν με εμπόδιζε να παίρνω κάποια, στοιχειώδη έστω, μέτρα για το εγγύς μέλλον. Από φόβο μην τυχόν και καταντήσω ―από υπερβολική ανεμελιά και αισιοδοξία― θύμα κάποιου ανάλγητου Τραπεζιτο-Μέρμηγκα.
Και να σκεφτεί κανείς ότι όλες αυτές οι σκέψεις μού γεννήθηκαν από μια τακτοποίηση, μια απόπειρα νοικοκυρέματος. Το τυχαίο αναποδογύρισμα ενός κεραμικού σταμνιού ―για να το πλύνω― στο πάνω πάνω ράφι μιας μικρής βιβλιοθήκης. Και μια αποκαλυπτική όσο και εκκωφαντική σιωπή στην παλάμη μου. Σημαδιακά πράγματα.

Πώς έγινε και δεν ακούσαμε το επιθανάτιο τερέτισμά του; Ήταν τόσο εξαντλημένος που γύρεψε από μόνος του μια ήσυχη και φιλική σαρκοφάγο πάνω από τα βιβλία;
Το γεγονός είναι ένα: ένας τζίτζικας νεκρός μέσα σ’ ένα σταμνάκι στο πάνω πάνω ράφι της μικρής βιβλιοθήκης. Μέσα στην καρδιά του Χειμώνα.
Πιο σιωπηλός κι από άδεια παραλία σε μέρα χειμερινής νηνεμίας.

Αλήθεια, αν σταματούσαν τα τζιτζίκια να τζιτζικίζουν, κάνοντας ―ας πούμε― απεργία, πόσο θα τα πληρώναμε για να συνεχίσουν να νοηματοδοτούν τα καλοκαίρια μας; Αν με αυτό τον τρόπο θέλανε να μας στείλουν ένα μήνυμα για την αναλγησία μας απέναντι στα πεύκα και στα δέντρα γενικά, τι θα κάναμε;
Πώς μπορείς να φανταστείς Ελληνικό Καλοκαίρι χωρίς τζιτζίκια;
Πώς μπορείς να φανταστείς Ελληνική Άνοιξη χωρίς βιβλία; Πόσο κοστίζουν τα βιβλία; Πόσο κοστίζουν τα τζιτζίκια;
Ποιος τρόμος, ποια ντροπή και με ποιες ανομολόγητες προθέσεις ή ασυνείδητη σκοπιμότητα διάλεξε το σταμνί πάνω στη μικρή βιβλιοθήκη μου για να τελειώσει τη ζωή του ο τζίτζικάς «μου»; Ή μήπως ήταν τζιτζικίνα; Πού να ξέρω…

Μήπως όμως αυτός ο παρεξηγημένος διασκεδαστής ήθελε να μου πει ότι όπως Καλοκαίρι χωρίς αυτόν ―ή αυτήν― είναι αδιανόητο, έτσι αδιανόητη είναι και η οποιαδήποτε Ελληνική Άνοιξη χωρίς βιβλία, χωρίς βιβλιοθήκες, χωρίς ενθαρρυμένους αναγνώστες και στοιχειωδώς επιχορηγούμενους ονειροπόλους;
Ή εγώ θέλω να βλέπω έτσι τα πράγματα γιατί ο υπέρμετρος, άσοφος και δίχως εκτίμηση των μακροχρόνιων συνεπειών ορθολογισμός των τζιτζικοκτόνων και βιβλιοκτόνων πραγματιστών μού προκαλεί αναφυλαξία;
Ίσως γι’ αυτό τα φτερά του, έτσι όπως απαλά ακούμπησα το εύθραυστο σώμα του πάνω στην πέτρα στο παράθυρο της κουζίνας και έπεσε ο ήλιος πάνω τους, ίσως γι’ αυτό, πάνω στην πέτρα από μια παραλία της Αττικής, να λάμπανε έτσι τα διάφανα φτερά του. Με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Σαν υπόσχεση δέχτηκα αυτή την ιριδίζουσα λάμψη.
Και σαν χρέος.

 

Κωστής Α. Μακρής
26 Ιανουαρίου 2013

Πρώτη δημοσίευση στο http://www.flust.gr, Ιανουάριος 2013

PiozName&EVITA cov 200X135mm 72pi BLOG KAM 18MAY17 LR

Τα βιβλία μου «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»
και «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια»
κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Κωστής Α. Μακρής

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: