//
you're reading...
ΔΙΑΦΟΡΑ, Ο Πιοζ Νάμε

Ο Πιοζ Νάμε και ο Μπαρούμας Δαβακίας

Χάζευε τις όχθες του Κορανέλα και μπορούσε να διακρίνει κάποιες παράξενες φιγούρες. Σαν κορμοί του φάνηκαν ή κούτσουρα που επιπλέουν. Έβλεπε πολλά από τα περίεργα εκείνα πλεούμενα. Όταν κάποιος από κείνους τους «κορμούς» κινήθηκε, ο Πιοζ Νάμε κατάλαβε αμέσως τι ήταν. Ήταν ένα πλή­θος από αλιγάτορες που περίμεναν στωικά το φαγητό τους να τους προσεγγίσει απρόσεχτα.
Το γεύμα τους θα ήταν ένα από τα εκατοντάδες υδρόβια πουλιά ή θηλαστικά που ψάρευαν ή δροσίζονταν στα σκουρόχρωμα νερά του Κορανέλα, δίπλα στα θυριώδη ερπετά.
Όση ώρα τους παρατηρούσε ο Πιοζ Νάμε, κανένα πουλί ή άλλο ζωντανό δεν είχε πέσει στην ασάλευτη παγί­δα τους.
«Να χαρώ για τα πουλιά ή να λυπηθώ τους πεινασμένους αλιγάτορες;» αναρωτήθηκε με στοχαστικό χαμόγελο ο Πιοζ Νάμε.

PIOZ NAME 5 CATS & COVER 08SEPT15 LR

― Ώρες ατέλειωτες μπορούν να στέκονται έτσι! Σαν ζωντανά μνημεία που τα ξέχασε ο χρόνος. Το θάνα­το μιμούνται και είν’ ο θάνατος γι αυτόν που θα λαθέψει…
Ο Πιοζ Νάμε γύρισε ξαφνιασμένος να δει ποιος ήταν αυτός που είχε απαντήσει στην ερώτηση που μόλις εκείνη τη στιγμή σκεφτόταν.
Ήταν ο Μπαρούμας Δαβακίας, ο «φιλόσοφος» ασυρματιστής της Πόρφης.
Με το σχεδόν φαλακρό κεφάλι του, το μαύρο γιλέκο και το άσπρο του πουκάμισο, θύμιζε μαραμπού ― τον παράξενο πελαργό με τα μαύρα φτερά.
Ο καπετάνιος θαύμαζε κι εκτιμούσε εκείνον το λιγομίλητο σοβαρό άνθρωπο με τις μετρημένες και σοφές κουβέντες. Ο Δαβακίας ταξίδευε δουλεύοντας, περισσότερο για να ταξιδεύει παρά γιατί αγαπού­σε τη δουλειά του, την οποία έκανε όμως φιλότιμα και με αξιοσύνη. Αλλά ο λόγος που την είχε διαλέξει ήταν τα πληρωμένα ταξίδια σ’ όλο τον κόσμο κι όχι η αγάπη για τη ζωή του ναυτικού.
― Δε βαριούνται; ρώτησε χαμογελώντας ο Πιοζ Νάμε.
Ο Μπαρούμας γέλασε.
― Δεν έχουν τίποτ’ άλλο να κάνουν, είπε. Περιμένουν να φάνε. Αν δεν περιμένουν δε θα φάνε. Η ακι­νησία τους είναι ο μόνος τρόπος που έχουν ή ξέρουν για αυτό που εμείς ονομάζουμε «δουλειά». Έχεις αναρω­τηθεί ποτέ αν βαριούνται αυτοί που κάθονται οχτώ και δέκα ώρες πίσω από ένα γραφείο; Έχεις σκεφτεί ποτέ σου αν και πού θα ’θελαν να ταξίδευαν οι άνθρωποι αυτοί; Οι «ανάξιοι εραστές των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων»;
Ο Πιοζ Νάμε απόρησε. Αυτό ήταν κάτι που ποτέ δεν του είχε περάσει απ’ το μυαλό.
― Όχι! είπε με ειλικρίνεια.
Ο Μπαρούμας ξαναγέλασε.
― Βαριούνται. Πίστεψέ με. Αλλά κι αυτοί, σαν τον αλιγάτορα, το κάνουν για να φάνε. Και για να φάνε τα παιδιά τους. Το κάνουν ακόμα για να πάρουν ρούχα, να έχουν σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές σ’ ένα ωραίο μέρος, ταξίδια κι ένα σωρό άλλα πράγματα που είναι εντελώς άχρηστα για έναν αλιγάτορα Κι επειδή αυτά που θα κερδίσουν από τη δουλειά τους τα θεωρούν τόσο σημαντικά για τη ζωή τους, ξεχνούν τη βαρεμάρα τους. Ή, μάλλον, την υπομένουν αγόγγυστα… Και αρκετοί μαθαίνουν να την αγαπούν.
Ο Πιοζ Νάμε άκουγε προσεχτικά τα λόγια του ασυρματιστή.
― Βαριούνται και οι αγρότες; ρώτησε.
― Οι αγρότες δε βαριούνται. Γι’ αυτό είναι όμως οι πιο φτωχοί. Για να υπάρχει ισορροπία. Γεμίζουν με τέτοιο πλούτο ζώντας κοντά στη γη και στα σπαρτά ή στα δέντρα. Βλέποντάς τα να καρπίζουν, να ανθί­ζουν, να φυτρώνουν, να μαραίνονται, να ζουν και να πεθαίνουν. Έχουν το προνόμιο να ζουν από κοντά την ευλογία της γης, του αέρα, της βροχής. Ακόμα και της φωτιάς.
Ο Πιοζ Νάμε θυμήθηκε τον Πάραπι-Σοβλέπο.
― Και οι τεχνίτες;
Ο Μπαρούμας ξαναγέλασε. Τον έβλεπε τον Πιοζ Νάμε από την πρώτη μέρα στο πλοίο να γυρνάει με τις γάτες του και τον είχε κατατάξει στους αξιόλογους ανθρώπους. Ήξερε ο Δαβακίας ότι θα ’ρχόταν κάποια στιγμή που θα γνώριζε καλύτερα αυτό το παράξενο και ξεχωριστό παιδί.
― Θα με ρωτήσεις για όλα τα επαγγέλματα; Να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Για τους αγρότες σου απά­ντησα γιατί οι γονείς μου ήταν αγρότες. Αλλά πιστεύω ότι το ίδιο ισχύει και για τους τεχνίτες. Τους μάστορες. Φτωχοί από λεφτά, πλούσιοι σε δημιουργία. Πιάνουν ένα κομμάτι ξύλο και το μεταμορφώ­νουν σε κάτι άλλο. Καρέκλα, κασόνι, ντουλάπα, στυλιάρι. Πιάνουν το σίδερο, τον χαλκό, τον μπρούντζο, το αλουμίνιο και τα κάνουν αλέτρι, κουβά, ταψί, κατσαρόλα, πόρτα, γουδί, πόμολο. Το γυαλί, τον πηλό, το χαρτί, την ψάθα, το λινάρι, το μπαμπάκι, το μετάξι.
― Δηλαδή μόνο όσοι δουλεύουν σε γραφείο βαριούνται; ρώτησε ο Πιοζ Νάμε λίγο μπερδεμένος.
― Έχω την εντύπωση οτι όλοι όσοι δεν ξέρουν γιατί δουλεύουν ―εννοώ πέρα από τον μισθό που παίρ­νουν― μάλλον βαριούνται. Για να μη βαριέσαι, πρέπει να ξέρεις γιατί δουλεύεις και τι θα απογίνει η δου­λειά σου μετά από σένα. Πρέπει ακόμα να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις το τελειωμένο έργο σου. Να ξέρεις ποιοι και πώς θα χαρούν, θα ωφεληθούν, τι καλό θα γίνει απ’ αυτό που έκανες, πώς θα το αξιοποιήσουν κάποιοι άλλοι μετά από σένα… Τότε δουλεύεις με μεράκι, το αγαπάς αυτό που κάνεις, το χαϊ­δεύεις, είναι παιδί σου. Έχεις την ευθύνη του. Θέλεις να γίνει καλό. Ανήκεις τότε κάπου, σ’ ένα σύνολο που συνεργάζεται… Κι όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, δύσκολα βαριέσαι. Κι αν βαρεθείς μ’ αυτό που κάνεις, πάλι με κάτι που αγαπάς καταπιάνεσαι…
― Εσείς βαριέστε;
Ο Μπαρούμας έσκασε στα γέλια.
― Εγώ; Εγώ έχω τη θάλασσα, τα ταξίδια. Είμαι γλάρος και δελφίνι. Αυτά δε βαριούνται ποτέ. Άλλωστε η δουλειά μου είναι πολύ σημαντική και την αγαπάω. Είμαι τα αυτιά και τα μάτια του πλοίου. Βλέπω τον καιρό μίλια μακρυά. Να, για παράδειγμα, πήρα πριν λίγο ένα σήμα που λέει ότι στο πέλαγος, μετά το πέρασμα της Αστρομέδας έχει 9-10 μποφόρ τώρα. Μαθαίνω και τα νέα από την πατρίδα. Το ίδιο και όλοι πάνω στο πλοίο. Με τη βοήθειά μου επικοινωνούν με τους δικούς τους. Τα απλά κινητά δεν πιάνουν εδώ. Πιστεύω ότι είμαι χρήσιμος στους άλλους κι αυτό μου δίνει χαρά. Και ευθύνη. Η ευθύνη μας δίνει χαρά. Όταν σκεφτόμαστε τους άλλους… Έτσι νομίζω εγώ τουλάχιστον… Ξέρεις, Πιοζ Νάμε, για ελάχι­στα πράγματα είμαι σίγουρος… Κι αυτά που σου λέω σ’ τα λέω γιατί έτσι τα πιστεύω εγώ. Άλλος μπορεί να τα βλέπει διαφορετικά τα πράγματα…
― Τους φοβάστε τους αλιγάτορες; Άλλαξε θέμα ο Πιοζ Νάμε.
Ο Μπαρούμας Δαβακίας κοίταξε προς την ακτή με μισόκλειστα μάτια.
― «Απάνω μου» ψιθύρισε με σιγανή φωνή «έχω πάντοτε, στη ζώνη μου σφιγμένο ένα μικρό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι»…
Ο Πιοζ Νάμε ανατρίχιασε. Ο Μπαρούμας γύρισε και τον κοίταξε. Χαμογέλασε.
― Για κάθε ενδεχόμενο…, είπε.
Ο Πιοζ Νάμε άκουγε με θαυμασμό τον Μπαρούμα να μιλά. Τον γοήτευε εκείνος ο παράξενος άνθρω­πος που του μιλούσε σα να ήταν παλιοί γνώριμοι. Και χωρίς να τον αντιμετωπίζει, όπως οι περισσότε­ροι μεγάλοι, σαν το παιδάκι που πρέπει να του μιλάς απλοϊκά και με νιανιά. Χωρίς τη δασκαλίστικη βεβαιότητα του τύπου «Έτσι είναι γιατί έτσι το λέω!». Λες και τα παιδιά είναι ηλίθια! Εκείνο μάλιστα το τελευταίο, για την ευθύνη της επικοινωνίας των ναυτικών με τους δικούς τους, τον τσίγκλησε. Με ποιον όμως να επικοινωνήσει ο Πιοζ Νάμε; Αφού κρυβόταν!
Θυμήθηκε τότε το όραμά του και την κουβέντα με τον καπετάνιο που την είχαν αφήσει στη μέση.
«Το βράδυ θα του μιλήσω», σκέφτηκε.
Ο Δαβακίας βλέποντας το φευγάτο κι αφηρημένο βλέμμα του Πιοζ Νάμε τον χαιρέτησε και έφυγε. Κατάλαβε ο συνετός εκείνος άνθρωπος ότι η κουβέντα τους είχε τελειώσει.
― Χάρηκα πολύ που τα είπαμε, Πιοζ Νάμε!
― Κι εγώ, κύριε Δαβακία! είπε ο Πιοζ Νάμε. Και το εννοούσε.
Είχε χαρεί πολύ που γνώρισε τον ασυρματιστή της “Πόρφης” με τον ποιητικό λόγο.
Τον παράξενο εκεί­νον άνθρωπο που θύμιζε μαραμπού.
Η Πόρφη συνέχιζε το ταξίδι της στα νερά του Κορανέλα, μέσα από τη ζούγκλα της Κολουβρίας.

Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες, Κωστής Α. Μακρής, Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, Αθήνα Μάιος 2010, σελ. 327 – 332

 

PiozName&EVITA cov 200X135mm 72pi BLOG KAM 18MAY17 LR

Τα βιβλία μου «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»
και «Η Εβίτα που νίκησε τα Αποθαρρύνια»
κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ
Κωστής Α. Μακρής

 

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: