//
you're reading...
BONUSMALL MAGAZINE, ΔΙΑΦΟΡΑ

Η συνταγή για την πίτα μας, Κωστής Α. Μακρής

Digital StillCamera

Digital StillCamera

Η συνταγή για την πίτα μας

Αλεύρι ―«είχε σε προσφορά και πήρα τρία κιλά…»―, ζάχαρη, βανίλια σε μικρά πλαστικά κυλινδρικά κουτάκια, άσπρα με κόκκινο καπάκι, σαν τον σκούφο του μικρού εκείνου Άγιου Βασίλη ―πού να χάθηκε μετά από τόσα χρόνια;― , γιαούρτι σε κεσέ, παραδοσιακό με πέτσα, μαζεμένοι μέσα μας και γύρω μας συγγενείς και φίλοι ―«Θυμάσαι που…»―, ζύμωμα και μαζί η λίστα με τους φετινούς καλεσμένους ―«μα αν πούμε στους… δεν μπορούμε να μην πούμε στους…», ―λόγια που έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά―, «κρύο θα κάνει», «Τα κρασιά φτάνουνε… Μην πάρεις άλλα. Όλο και κάποιος θα φέρει…», ψήνεται η πίτα και μυρίζει όλο το σπίτι, «Άντε, και του χρόνου, καλά να είμαστε!», το κουτί με τους χαρτονένιους αριθμούς και καρφίτσες, παραμονή της Πρωτοχρονιάς μεσημέρι, έτοιμη η πίτα, «Καλή φαίνεται;», «Όπως κάθε χρόνο! Γεια στα χέρια σου!», μεταφορά στον δίσκο, οι αριθμοί καρφιτσωμένοι στην καφέ πλάτη της θα σχηματίσουν το 2015, το κουτάκι για την άχνη με το καπάκι-σίτα, χιονίζει πάνω στην πίτα, η γιαγιά το 1941 προς 1942, στην μεγάλη πείνα της Αθήνας, είχε φέρει τρόφιμα από το χωριό έξω απ’ τη Θήβα, εκεί όπου είχε πρωτοδιοριστεί δασκάλα, της τα είχαν δώσει χωρίς να πάρουν τίποτα για αντάλλαγμα από τα κοσμήματα και τα ασημικά που είχε πάρει μαζί της, «Μας έμαθες γράμματα, δασκάλα» της είχαν πει κάτι μεγάλοι άντρες που τους ήξερε από παιδάκια, και είχαν κάνει Χριστούγεννα η μητέρα μου ο θειος μου, λίγο πριν φύγει για τη Μέση Ανατολή, και πολλοί φίλοι μαζί τότε, ο πατέρας μου ήταν αλλού κι ούτε ήξερε ότι θα γίνει πατέρας μου, και μαζί με την άχνη «Τούφες χιόνι πέφτουνε στο παραθυράκι» και εικόνες από ανθρώπους που έχουν φύγει αλλά όλο και ξαναγυρνάνε, γιατί μέσα μου τους κουβαλάω, (ή με κουβαλάνε;), «Και του χρόνου…» κάθε τρεις και λίγο, η 24η πίτα μας, φωτογραφία, μεσημέρι 31 Δεκεμβρίου θα είναι, μέσα από τα χέρια μου κρατάω τα χέρια τού πατέρα μου που μου πρωτοέδειξε πώς να γράφω τη νέα χρονιά με χαρτονένιους αριθμούς και άχνη ζάχαρη, η μητέρα μου την έβαζε σε μια παλιά κάλτσα νάιλον κι εγώ ποτέ δεν αναρωτήθηκα αν ήταν καλά πλυμένη εκείνη η κάλτσα, και μετά προσεχτικά να βγούνε οι αριθμοί πιασμένοι από τις καρφίτσες και να! η νέα χρονιά με καφέ αριθμούς και γύρω γύρω ασπρισμένο το τοπίο της πίτας και μέσα σε μικρά έλκηθρα τσουλάνε αόρατοι τόσοι που έχουν φύγει και άλλοι που είναι νεοφερμένοι και πέρυσι ίσα που μπουσουλάγανε και φέτος λένε και λογάκια, και μαζί τους οι πιο παλιοί πεθαμένοι μας, έτοιμοι για το μερίδιο της μνήμης που τους αναλογεί, ζυμωμένοι και ψημένοι μέσα μας και χωρίς αυτούς πώς να φτιάξουμε ―δεν θα ξέραμε…― μια σωστή πίτα που θα την μοιραστούμε, ψάχνοντας για το φλουρί, που αντίκρυσμα έχει ένα μικρό δωράκι, φτηνοπράγματα, ―η ακρίβεια δεν είναι εμπόδιο για να χαρίσεις―, πάντα κάτι ακριβό χαρίζεις όταν μπαίνεις μέσα στο δώρο ολόκληρος, και έρχεται το βράδυ, «ποιοι θα έρθουν πρώτοι;», να φάμε πρώτα και μετά, πριν τις 12, με το ραδιόφωνο ανοιχτό να λέει το πότε και 2-3 λεπτά πριν, βγαίνω έξω για να ξαναμπώ με τον καινούριο χρόνο, έθιμο από την που μαζί της 24 πίτες έχουμε φτιάξει, και μ’ αρέσει ― και το έθιμο και η που μαζί της 24 πίτες έχουμε φτιάξει, και μοιραζόμαστε το πρώτο φιλί του νέου χρόνου―, και γύρω απ’ το τραπέζι να κόψω την πίτα, «Του Χριστού» το πρώτο κομμάτι, μου θυμίζει, κι εγώ, (πώς να της χαλάσω το χατήρι, που κι εμένα μ’ αρέσει ο φτωχός Χριστός που για την αγάπη σταυρώθηκε και δε με νοιάζει αν ήταν Θεός αλλά το μόνο που σκέφτομαι κάθε φορά είναι το πώς μπορεί να γίνει Θεός ο καθένας που τόσο αγαπάει) και μετά η δική μου αφιέρωση, το κομμάτι το δικό μου, όχι για μένα αλλά για τον κάθε φορά ξένο, πάντα βρίσκεται μαζί μας κάποιος ή κάποια που είναι πολύ μακριά από τον τόπο της ή τον τόπο του, όπως εκείνη τη χρονιά με τον μικρό Μ. από την Αιθιοπία, «Να πω σε μια φίλη μ’ ένα παιδάκι, που δεν έχουν πού να γιορτάσουν σήμερα;» είχε ρωτήσει η Ρ., «Και βέβαια να πεις…», και ο Μ. από την Αιθιοπία μάς είχε γράψει ένα σημείωμα στη γλώσσα του που σήμαινε «Καλή Χρονιά» και «Χρόνια πολλά», κι ακόμα το έχουμε, και μετά γίνεται μια κλήρωση, κάποιο παιδάκι ντύνεται Άγιος Βασίλης και μοιράζει λαχνούς και λέει τους αριθμούς από τα δεματάκια που είναι στο δέντρο και κάνουν όλοι χαρές με τα φτηνά δωράκια που τους έλαχαν, μά ένα βιβλίο από προσφορές ή που έχουμε διαβάσει και είναι σε καλή κατάσταση, μά ένα στολιδάκι τού μισού ή του ενός ευρώ ή μια σοκολάτα μικρή, κι όλοι σαν παιδάκια κάνουν, κάποιοι γελάνε, μερικοί δακρύζουν γιατί κάτι θυμηθήκανε, μετά ίσως και να τσακωθούμε κατά ομάδες για τα πολιτικά και για το πώς θα σώσουμε τον τόπο κι όλον τον κόσμο, και όλα αυτά ανακατεύονται μετά με άχνη ζάχαρη και ψημμένο αλεύρι, και τραγούδια και κάλαντα και μουσικές από πιάνο, κιθάρες, ντέφια, κρόταλα και χειροποίητα θορυβόνια, και μπαίνουν στη μέση κουραμπιέδες σπιτικοί και μελομακάρονα και κομμάτια πίτας που κάποιος την άφησε για μετά που θα ξαναπεινάσει, και έρχεται κάποια στιγμή που δίνεται το σύνθημα από κάποιον ασυγκράτητο και στρώνεται ένα τραπέζι για χαρτί ή τριανταμία ή «πάρτα όλα» ―«έτσι, για το καλό»― και ανακατευόμαστε με φασαρία και λόγια και γέλια και χειρονομίες κι αγκαλιές σαν μεθυσμένων μεταναστών, σαν που βρήκε ο γύφτος τη σειριά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του, και σχεδόν πολύ αγαπιόμαστε και αυτό το «σχεδόν» μικραίνει πολύ μια τέτοια βραδιά και μένει το αγαπιόμαστε που σαν άχνη ζάχαρη πέφτουν τα κομμάτια του ξανά και ξανά πάνω στην μεγάλη πίτα που έχει φύγει και έχει μείνει ο δίσκος για του χρόνου, και έχουμε γίνει ένα με το ακριβό (αλλά φτηνά αγορασμένο) αλεύρι, τη ζάχαρη την άχνη από πάνω, που σαν τούφες χιόνι έχει πέσει στο παραθυράκι που άνοιξε στον καινούριο χρόνο που μέσα του έχουμε αρχίσει να ταξιδεύουμε μέχρι (καλά να είμαστε) να ξαναφτιάξουμε του χρόνου πάλι την πίτα μας, και μετά να έρθουν άλλοι που, σαν κι εμάς, από άλλους θα έχουν μάθει να τη φτιάχνουν.
Αυτή είναι η συνταγή για την πίτα μας.

Κωστής Α. Μακρής
01 Δεκεμβρίου 2014

Πρώτη δημοσίευση: bonusmallmagaz!ne Τεύχος 032 Δεκέμβριος 2014

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: