//
you're reading...
ΔΙΑΦΟΡΑ

Η Εκάλη μου, Κωστής Α. Μακρής, Ιούνιος 2015

EKALH LOGO KAM 13JUNE15 PATH HR

Περίπου 17 χρόνια πριν από σήμερα, μου ανετέθη να σχεδιάσω ένα σήμα για την (τότε) Κοινότητα Εκάλης.
Με την Εκάλη είχα μια σχέση όχι τόσο στενή ή εντοπιότητας αλλά είχα μνήμες παιδικές και ζωντανές.
Μας πήγαινε εκεί «εκδρομή» η μητέρα μας, τον μεγαλύτερο αδερφό μου κι εμένα, όταν ήμασταν παιδιά. Τότε κατοικούσαμε στην Πεύκη που ονομαζόταν Μαγκουφάνα.
Θυμάμαι τη βλάστηση της Εκάλης. Όχι ότι στη «Μαγκουφάνα» δεν είχε δέντρα και πολλά μάλιστα. Αλλά στην Εκάλη ήταν σε ακόμα πιο άγρια κατάσταση. Πολλά δέντρα και όλα ανώνυμα για μένα. Τότε δεν ήξερα να ξεχωρίζω ένα πεύκο από έναν πλάτανο. Θυμάμαι και τα βελανίδια από κάτι θάμνους, που τα μάζευα γιατί μου άρεσαν τα γυαλιστερά κεραμιδοκαφετιά στρουμπουλά προσωπάκια τους με τα αγκαθωτά σκουφάκια. Θυμάμαι και τα κυκλάμινα.
Αλλά θυμάμαι και μια αίσθηση νεραϊδένιας φύσης που τα χρόνια δεν μπόρεσαν να ψευτίσουν τη μνήμη της.
Πάντα η Εκάλη έμενε μέσα μου σαν μια όμορφη Νύμφη γεμάτη νιάτα και δροσιά.
Δεν ζήλευα την Εκάλη και τους πλούσιους κατοίκους της καθώς τη θεωρούσα και δική μου. Ένα κομμάτι της ευρύτερης Πόλης μου. Κάτι που ισχύει και για τις θαλασσινές περιοχές σαν τη Βουλιαγμένη, τη Γλυφάδα, το Φάληρο, τον Πειραιά.
Κι ας έχω τους δικούς μου προβληματισμούς για το πώς κατάντησε η Αθήνα, χωρίς το προνόμιο των πολλών δέντρων ανά κάτοικο που έχουν οι προνομιούχοι κάτοικοι της Εκάλης.

Την εργασία για τη μελέτη του Σήματος-Λογοτύπου της Κοινότητας Εκάλης, μου ανέθεσε η τότε Πρόεδρος της Κοινότητας Εκάλης κυρία Βάσω Σπηλιωτοπούλου, η οποία με γνώριζε περισσότερο για το εικαστικό-ζωγραφικό μου έργο παρά για τις γραφιστικές μου επιδόσεις.
Όπως συνηθίζω κάθε φορά που αναλαμβάνω τον σχεδιασμό μιας «εταιρικής» ή «προϊοντικής» ταυτότητας ή αυτό που οι πιο πολλοί ονομάζουν «Σήμα» και «Λογότυπο», στρώθηκα πρώτα στη μελέτη. Γιατί τότε, όπως και τώρα, πιστεύω ότι ο γραφίστας πρέπει κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς να «υπηρετεί τον λόγο» και αυτόν να «εικονοποιεί».
Όφειλα επομένως να διαβάσω πρώτα, να πάρω πληροφορίες, να μάθω, να εξερευνήσω την Εκάλη και την ιστορία της. Αυτά που μου είχαν πει οι άνθρωποι που μου ανέθεσαν την εργασία ήταν ελάχιστα και σκόρπια.  Για να μπορέσω να στύψω το θέμα, να το αποστάξω και να κρατήσω το πιο χαρακτηριστικό ζουμί, αυτό που θα μετέτρεπα σε Εικόνα και Σύμβολο, έπρεπε να συλλέξω πολλά στοιχεία.
Ο στόχος μου ήταν να φτιάξω ένα Σήμα και ένα Έμβλημα για την Εκάλη, τέτοια που όταν τα βλέπει κάποιος να λέει: «Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς το Σήμα (ή το Έμβλημα) για την Εκάλη».
Φιλοδοξίες…
Και δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτές.
Μέσα λοιπόν από την έρευνά μου οδηγήθηκα πολλά χρόνια πίσω, στα χρόνια της Ελληνικής μυθολογίας.
Στον Θησέα και στον ταύρο του Μαραθώνα.
Βρήκα τους δεσμούς τής Εκάλης με τον Θησέα και την πόλη της Αθήνας, τη σχέση της με τα νερά του Μαραθώνα, από τότε πολύτιμα για την Αθήνα.

Layout 1

Με βάση τα ευρήματά μου,  (για περισσότερα εδώ: Πηγές για την Εκάλη )
σχεδίασα την Εκάλη σαν μια όμορφη ηρωίδα ή νύμφη προτιμώντας αυτή την εκδοχή από μια γριά Εκάλη, όπως την έχουν απαθανατίσει (με λόγια) μερικοί αρχαίοι συγγραφείς και σχολιαστές.
Την πλαισίωσα με δύο «πεύκα» και την τοποθέτησα πάνω από τα νερά.
Έφτιαξα κι ένα «επίγραμμα» και το έθεσα στην κρίση κάποιων φίλων φιλολόγων οι οποίοι δεν βρήκαν κάποιο λάθος ή σοβαρό κουσούρι σ’ αυτό. Όχι ότι δεν είχα ζηλέψει πολλές φορές τη δόξα του Σιμωνίδη του Κείου ή των Δελφικών Παραγγελμάτων την κομψότητα, αλλά το ζητούμενο για μένα ήταν η σύνδεση της Εκάλης με την Αθήνα μέσω ενός πολύτιμου και απόλυτα φυσικού αγαθού: του νερού.
Και έτσι προέκυψε το:
«ΘΗΣΕΑ ΒΟΗΘΗΣΑΣΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΙ ΥΔΑΤΑ ΕΘΕΩΘΗ ΕΚΑΛΗ».
Δηλαδή μια αφήγηση με έξι λέξεις του μύθου της Εκάλης.
Που όπως προείπα, δεν το έχει αρπάξει ―μέχρι τώρα― κανένας φιλόλογος να με καταχερίσει μ’ αυτό.
Πάντως, ακόμα και τώρα, αν κάποιος έχει μια καλύτερη πρόταση, θα ήθελα να την ακούσω. Παρ’ όλο που πια δεν μου πέφτει λόγος για το τι είδους σήμα, έμβλημα ή επίγραμμα έχει ή θέλει να έχει η Εκάλη.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, και μετά από διαβουλεύσεις με τις τότε Αρχόντισσες και Άρχοντες της Κοινότητας Εκάλης, σχεδίασα το τελικό σήμα της Εκάλης, το Έμβλημα της Εκάλης (αυτό που έχει και το επίγραμμα) και άλλα στοιχεία που συνθέτουν τη γραφιστική προίκα και την άυλη οπτική περιουσία ενός οργανισμού.
Μέσα σ’ αυτή την «προίκα» ανήκουν και οι δύο αφίσες που ακολουθούν και που μέχρι πριν από λίγο καιρό έβλεπα σε κάποιες από τις επισκέψεις μου στην Εκάλη.
Μία για τους μικρούς κατοίκους και επισκέπτες της Εκάλης και μια για τους μεγάλους.
Με το σύνθημα «Το περιβάλλον είναι το σπίτι μας».

PosterKid A4 05JUNE15

PosterMan07F JUNE15

Εδώ δεν παρουσιάζω τα πρώτα σήματα της Κοινότητας Εκάλης αλλά τις μεταγενέστερες προσαρμογές, τις σχεδιασμένες για τις ανάγκες του Δήμου Εκάλης. Αυτό το κάνω και για την ιστορία αλλά και για προσωπικούς λόγους.
Καθώς μέσα από μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, αυτό το σήμα δεν το συνάντησα πουθενά.

Η Εκάλη αποτελεί σήμερα (Ιούνιος 2015) Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Κηφισιάς.  Όπως και το 1929 (κατά το εγκυκλοπαιδικό λεξικό Ελευθερουδάκη) που ανήκε στην ―τότε― Κοινότητα Κηφισιάς με 206 κατοίκους (απογραφή 1928).

Κωστής Α. Μακρής

Ιούνιος 2015

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: