//
you're reading...
ΔΙΑΦΟΡΑ, ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

ΓΕΝΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΩΣΤΗΣ Α. ΜΑΚΡΗΣ 09 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012

«Ουκ έγκλημα το μη ρίπτειν εαυτόν εν κινδύνοις, αλλ’ εμπεσόντα μη στήναι γενναίως»

Αρχαίο ρητό (Δεν είναι έγκλημα το να μη ρίχνεσαι στον κίνδυνο, αλλά όταν βρεθείς σε κίνδυνο είναι έγκλημα να μη στέκεσαι με γενναιότητα απέναντί του [Ελ. Απόδ. Κ.Α.Μ.]).

 KOSTIS A MAKRIS CHILDREN 09DEC12

«(…)Σύμφωνα με πληροφορίες, το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά προσπάθησε να σώσει τα δύο μικρότερα αλλά δυστυχώς έχασε τις αισθήσεις του από τους πυκνούς καπνούς και τις αναθυμιάσεις(…)»

Σάββατο, 08 Δεκεμβρίου 2012. Στο χωριό Μεσορόπι του Δήμου Παγγαίου, βορειδυτικά της Καβάλας. Πρώτη είδηση για δύο μέρες σχεδόν.

Στην Ελλάδα. Ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι έχασε τη ζωή. Φωτιά από σόμπα στο σπίτι τού παππού και της γιαγιάς.

Συνέβη στη χώρα μας. Θα μπορούσε να έχει συμβεί οπουδήποτε στον κόσμο.

Ένας δεκαπεντάχρονος που δεν έφυγε μπροστά στον κίνδυνο. Που έχασε τη ζωή του προσπαθώντας ― δίχως να το καταφέρει― να σώσει τ’ αδέρφια του.

Στην Ελλάδα. Της κρίσης, του φόβου και των κινδύνων.

Στην Ελλάδα. Της βίας ―έμπρακτης και λεκτικής― εναντίον αδερφών άλλου χρώματος, άλλης φυλής, άλλης κοινωνικής τάξης, άλλων θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων.

Στην Ελλάδα με τα σκουπίδια για μήνες ―πόσους αλήθεια;― στο Α.Π.Θ.

Με επίορκους και μικροσελέμηδες κρατικούς υπαλλήλους να μολύνουν με τα χνώτα τους όλους τους συναδέλφους τους και όλους εμάς τους άλλους.

Στην Ελλάδα των χιλιάδων φοροφυγάδων που φορτώνουν τους άλλους με τα βάρη τού βολέματός τους. Με τα χαράτσια, με νέους φόρους, με το φόβο της χρεοκοπίας πάνω από συνταξιούχους, πολύτεκνους, φαρμακοποιούς, μικρο-μεσαίους επιχειρηματίες, μεγαλο-επιχειρηματίες, μεσο-οακριανούς και μεγαλο-από-πάνω.

Με δικαστές να εγκαταλείπουν την έδρα στις δώδεκα το μεσημέρι.

Με καταλήψεις και εγκλεισμούς. Όχι στο Κούγκι ή στο Αρκάδι αλλά σε Δημαρχεία.

Σ’ αυτή την Ελλάδα. Ένας δεκαπεντάχρονος.

Στην Ελλάδα που δεν τα πάει και τόσο καλά με τους δεκαπεντάχρονους καθώς κι άλλος ένα απ’ αυτούς ―πριν από τέσσερα μόλις χρόνια και για άλλους λόγους και αιτίες― δεν έγινε ποτέ δεκαεξάχρονος.

Οι δεκαπεντάχρονοι έχουν μια τάση να σώζουν τ’ αδέρφια τους. Από το θάνατο ή από την ντροπή· που είναι μια άλλη μορφή θανάτου.

Κάποιοι μεγαλώνοντας έχουν ακόμα πολλά αδέρφια. Μικρά και μεγάλα. Άλλοι μένουνε μόνοι, μόνο με το μικρό μικρό τους όνομα: Άκης, Βίκυ, Γιάννης…

Αλλά σήμερα δεν μιλάω γι’ αυτούς. Μιλάω για κείνους που μπορούν να ζούνε μαζί με τα αδέρφια τους και μπορούν και να τα πληθαίνουν.

Αυτή τη ζωή, με ελευθερία, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια, με αλληλοσεβασμό, με κανόνες και νόμους σεβαστούς ας την πούμε Δημοκρατία.

Γνωρίζοντας ότι απαιτεί άριστους και γενναίους πολίτες.

 

Κωστής Α. Μακρής

09 Δεκεμβρίου 2012

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: