//
you're reading...
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Η ΒΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΔΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ ΚΩΣΤΗΣ Α. ΜΑΚΡΗΣ 07 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2012

Κωστής Α. Μακρής

Η βίδα του κάδου της ανακύκλωσης 

07 Οκτωβρίου 2012

Ο κάδος της ανακύκλωσης στο πεζοδρόμιο είναι μπλε με αυτοκόλλητα κλειδαράδων και ολίγη από γκράφιτι. Το χρώμα του δεν είναι το σκούρο μπλε της σημαίας, είναι λίγο πιο ανοιχτό. Μπροστά του και κάτω έχει έναν οριζόντιο μεταλλικό σωλήνα, διατομής 2 εκ. περίπου, που πατώντας τον με το πόδι ανοίγει το καπάκι και βάζεις μέσα τα κουτάκια των αναψυκτικών, πλαστικά, γυαλιά και χαρτιά. Ξέρεις, για την ανακύκλωση…

Ο σωλήνας αυτός, το ποδοπίεστρο ας πούμε, συνδέεται στο πίσω μέρος, αριστερά και δεξιά, με δύο λάμες που σαν μοχλοί σπρώχνουν το καπάκι να ανοίξει. Μοχλός. Βάζεις λίγη δύναμη και παράγεις μεγάλο έργο. Τα μαθαίνουμε και στο σχολείο αυτά. Στον συγκεκριμένο κάδο, στην αριστερή σύνδεση, έχει φύγει ― χάλασε μάλλον― η βίδα. Και πατώντας το ποδοπίεστρο το καπάκι ανοίγει μονόπαντα από δεξιά με κίνδυνο να ξεχαρβαλωθεί τελείως κάποια στιγμή. Η λύση είναι απλή. Δεν χρειάζεται να ειδοποιήσεις τον Δήμο (όχι τον γερο-Δήμο που πέθανε και πάει…) να στείλει κάποιον τεχνίτη (λέμε τώρα…). Δικός σου είναι ο κάδος και δεν είναι φτηνός. Τον έχεις πληρώσει (όχι μόνο εσύ βέβαια…). Μια βίδα ή ένα κομμάτι χοντρό σύρμα στον αριστερό σύνδεσμο. Με μια πένσα είναι εύκολο. Έγινε.

Ένα κομμάτι σύρμα και μια πένσα για να αποκατασταθεί ο αριστερός σύνδεσμος του κάδου της ανακύκλωσης.

Μια μικρή πράξη («εύκολα, γρήγορα και οικονομικά» που λένε πολλές διαφημίσεις) για να αποκατασταθεί η σύνδεση με την πόλη μου. Με τους άλλους. Με το έξω από την εξώπορτά μου.

Όπως ασπρίζανε παλιά τα πεζοδρόμια οι νοικοκυρές.

Μια μπατανόβουρτσα κι ένας κουβάς ασβέστη.

Ορίστε, κύριε Πρύτανη, τα εργαλεία σας. «Μα, εγώ;!». Ναι, κύριε Πρύτανη, εσείς. Αν όχι εσείς, τότε ποιος; Αν όχι τώρα, τότε πότε;

Να ασπρίσει κι ο πρύτανης τους λερωμένους τοίχους του σχολείου του. Επίτηδες δεν το λέω πανεπιστήμιο γιατί πανεπιστήμιο είναι μεγάλη κουβέντα και το σημερινό μου στόμα δεν την χωράει. Κι αν  ξαναλερώσουν κάποιοι τον τοίχο, να τον ξανασπρίσει. Ο πρύτανης. Ο ηγέτης του σχολείου. Και ξανά. Μετά θα ασπρίζουνε πολλοί απ’ αυτούς που ζηλεύουν τα Χάρβαρντ και τα Κέμπριτζ. Μετά δεν θα πετάνε αποτσίγαρα στα σκαλιά. Μετά θα…

Αλλά είναι κι άλλα.

Μια καλημέρα στο γείτονα που τον βλέπουμε κάθε μέρα σχεδόν και στην καλύτερη περίπτωση κουνάμε το κεφάλι σ’ έναν αδιάφορο χαιρετισμό. Ας του χαμογελάσουμε. Ας συστηθούμε. Όπως θα χαμογελούσαμε και θα συστηνόμασταν αν τον συναντούσαμε σε μια κρουαζιέρα ή στην παραλία που κάνουμε διακοπές ― αν κάναμε κρουαζιέρα ή διακοπές.

Μικρές καθημερινές πράξεις. Για να αποκατασταθούν οι σύνδεσμοι, να μικρύνει ο φόβος, να μεγαλώσει το ιδιωτικό και να αγκαλιαστεί με το δημόσιο. Να ξεμιζεριάσουνε και οι ιδέες μας.

Να πιάσουμε κουβέντα στο λεωφορείο, στο μετρό, στον ηλεκτρικό, στο τραμ. Κουβέντα είπαμε, όχι γκρίνια και μπινελίκια, ε;

Να δώσουμε τη θέση μας στον άνθρωπο που τη χρειάζεται περισσότερο από μας (ξέρουμε πώς θα το κρίνουμε αυτό, μην κρυβόμαστε…). Να παρέμβουμε εκεί, στις καθημερινές αθλιότητες, στους καθημερινούς φόβους και στις πραγματικές φτώχειες.

Εκεί που επωάζεται ο τρόμος για την πείνα, ο τρόμος για τον άλλον, ο τρόμος για την ελευθερία, ο τρόμος για το αύριο και την ευθύνη του.

Στη μεγαλειώδη συγκέντρωση να πάμε με τα καλά μας. Όχι με βερμούδα και σαγιονάρα. Να βάλω τα καλά μου, να ξυριστώ (αν δεν αφήνω μούσι). Αν είμαι γυναίκα, να φτιαχτώ λίγο· όπως θα ’λεγε και καμιά μάνα ή θεία. Όπως πάει μια γυναίκα για να γνωρίσει τον άντρα των ονείρων της. Όπως πάει ένας άντρας να συναντήσει την αγάπη του, που τη σέβεται και την τιμάει.

Όπως πάμε σε γάμο, σε κηδεία ή σε γιορτή καλού φίλου.

Μην περιμένουμε τη μικρή διαδήλωση για να ξεχαρμανιάσουμε και να σηκώσουμε το χεράκι: «Κυρία, δεν θέλω να πω μάθημα, δεν έχω διαβάσει τίποτα τα τελευταία τριάντα σαράντα χρόνια, να σας μουντζώσω θέλω μόνο».

Μικρά πράγματα, μικρές πράξεις για να αποκατασταθεί η μεγάλη σύνδεση, να μικρύνει ο φόβος και να ξανακερδίσουμε εργασία και ελπίδες.

Ελπίδες, ε; Ναι, μωρέ. Ελπίδα. Μεγάλη ελπίδα.

Ντρέπεσαι να το πεις;

Και εργασία. Όχι μόνο δουλειά. Επιχείρηση με φαντασία, έργο με μεράκι, μεροκάματο με ανταπόδοση, όπως θες πες το.

Ξέρεις, δεν χρειάζεται να σ’ τα θυμίζω. Τα έχεις τραγουδήσει («μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες…»).

Για να βάλουμε μετά τα καλά μας και να πάμε στη μεγαλειώδη συγκέντρωση των νικητών.

Αφού όμως έχουμε πετάξει και τα δικά μας σκουπίδια όπως πρέπει. Αυτά που είναι για ανακύκλωση στον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Τα πραγματικά σκουπίδια ―αυτά που δεν ανακυκλώνονται με τίποτα― να πάνε για καταστροφή. Υγειονομική ταφή, φυλακή, καταναγκαστική εργασία στις επισκευές των δρόμων ή όπου αλλού τους αξίζει.

Αλλά πρώτα, ας έχουμε φροντίσει τους κάδους της ανακύκλωσης και των απορριμμάτων. Είναι πιο εύκολο απ’ όσο φοβόμαστε.

Μια βίδα εδώ, ένα κομμάτι σύρμα εκεί, ένας εισαγγελέας παραπέρα. Μικρές καθημερινές πράξεις, μεγάλες αποκαταστάσεις.

Από μεγάλα λόγια, έχω μπουχτίσει, φίλη μου, φίλε μου.

Μικρές πράξεις. Εμείς είμαστε υπεύθυνοι για το σπίτι μας.

Για την πόλη μας. Για τη χώρα μας. Κι ο καθένας από μόνος του.

Κανένας άλλος δεν πρόκειται να το κάνει για μας.

Κωστής Α. Μακρής

07 Οκτωβρίου 2012

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: