//
you're reading...
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ

Σαχλαμάρια και Μπαρμπούλια

Σαχλαμάρια* και μπαρμπούλια** 

* Το σαχλαμάρι ζει στη θάλασσα και λέει βλακείες.
** Το μπαρμπούλι ζει κι αυτό στη θάλασσα και έχει ανίψια.Σαββατοκυριακοδεύτερο στη Σύρο.
Μια εβδομάδα πριν μας τελειώσει ο Ιούλιος. Λίγο πριν μπει και μας αποτελειώσει ο Αύγουστος. Διήμερο στο ξενοδοχείο Ελεάνα, στην Ποσειδωνία της Σύρου. Δώρο από διαγωνισμό του www.protagon.gr
Κερδισμένο με μια από τις πιο τρομοκρατικές πρακτικές της εποχής μας: πρόταση βιβλίου για τις σέχτες των αναγνωστών του καλοκαιριού.
Έτσι βρεθήκαμε στη θάλασσα της Σύρου, σαχλαμάρια και μπαρμπούλια αντάμα, φίλοι γελαστοί και θυμωμένοι, αδέρφια γελαστά και θυμωμένα, ανήψια γελαστά και θυμωμένα. Πόση κρίση χωράει σε μια παραλία; Πόσο αντέχει ο θυμός στον ήλιο; Σούπα γίνεται σαν τα παγωτά… Πόσο θυμό να χωρέσει μια ανάσα για ένα μακροβούτι;
(Κανένας στη φυλακή… Σιγά μην τους ταΐζουμε κι από πάνω… Να τα φέρουν πίσω… Δήμευση των περιουσιών… Στη δημόσια χλεύη οι κλέφτες… Να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα… )
Σαχλαμάρια και μπαρμπούλια πλέουμε σε χλιαρή θάλασσα. Το 2004 ―πειθαρχημένοι και εκσυγχρονιστές, συγχρονισμένοι και καμαρωτοί― θαυμάζαμε τις συγχρονισμένες καταδύσεις, τη συγχρονισμένη κολύμβηση. Θα τα πληρώνουμε για χρόνια… Τώρα απολαμβάνουμε το συγχρονισμένο βούλιαγμα. Με έπαθλο ένα ΔοΝηΤή.
(-Θέλεις μπισκότο; – Ένα σάντουιτς; – Καφέ έχει; -Έχει… Μα είναι τώρα πολιτική ανάλυση αυτή;)
Πόσο κρατάει ένα μακροβούτι; Τρία χρόνια; Τέσσερα; Πέντε;
Βγαίνεις γελώντας κι ανασαίνοντας.
(Απλήρωτες από τον Απρίλιο οι εφημερίες του Σ… Από το Μάϊο απλήρωτη η Τ… )
Αποχαιρετισμοί. Στο πλοίο της επιστροφής. Οικονομική θέση.
Φορτηγά παραταγμένα στη Σύρο. Φορτηγά παραταγμένα στην Αθήνα. Φορτηγά στις τηλεοράσεις του πλοίου και έξω ολόφωτη η θάλασσα.
Σαράντα χρόνια μετά το Φορτηγό το μαυροπράσινο του Διονύση Σαββόπουλου, που σε χρόνια μαυρόμαυρα και ζοφερά φορτώθηκε μια εφηβεία ελπιδοφόρα.
Πάνω απ’το κατάστρωμα ένας γέρος ήλιος κίτρινος ζεστός δεν μας κλείνει ούτε στιγμή το μάτι ούτε στέκεται στην κάμαρά μας. Τα παιδιά σαν μεγαλώσουν πόσα θα χρωστάνε; Θ’αγαπούν την κοπελιά σαχλαμάρι και μπαρμπούλι μου και αμόρφωτη σέχτα της ανέραστης σκοτεινιάς του άει-σεχτίρ; Ποιά γλώσσα μιλάει σήμερα η κοπελιά; Πόσο γρήγορα κουνάει τον αντίχειρα πάνω στο ακινητό της;
Θα προλάβει να στείλει όσα εσ-εμ-ές χωράει ο νούς της;
Δεν το χωράει ο νους μου πόσα χέσε-μέσα χωράει αυτή η χώρα μου.
Στο τραπέζι μαζί μας ένα ζευγάρι με παράξενη λαλιά. Πιάνω κάτι λέξεις σαν Ισπανικά. Βραζιλιάνοι. Πορτογαλικά μιλάνε. Γνωριμία, διάλογος στα αγγλικά. Χαμογελάνε στη θάλασσα και μας χαμογελάνε. Χαρούμενοι που γνώρισαν τη Μύκονο, τη Σαντορίνη και την Πάρο. Μπιούτιφουλ γκρικ άϊλαντς! Συνειδητοποιείς οτι ταξιδεύεις στο Αιγαίο. Σύρα-Πειραιάς. Βλέπεις το προνόμιο, τη σπανιότητα των νησιών και του Αιγαίου. Όμορφη πατρίδα καθρεφτίζεται στα ξένα μάτια. Σούρχεται να δεσμευτείς. Να πεις: «Θα την κάνουμε ακόμα πιο όμορφη, πλούσια, αξιοπρεπή…» Ντρέπεσαι όμως. Κάτι νταλίκες σου φράζουν το στόμα και τη σκέψη. Κάτι Βατοπέδια αγκαθωτά σου γδέρνουν χέρια και πατούσες. Κάποιοι αυθαίρετοι σε κάνουν ρόμπα. Κάτι συντάξεις σε υπεραιωνόβιους 115 ετών που δεν τους έχει ούτε το βιβλίο Γκίνες…
– Ευχαριστούμε που ήρθατε. Στείλτε μας κι άλλους καλέ κύριε, κυρία. Να σχωρεθούν τα αποθαμένα σας. Έλα καλέ κύριε. Δώσε κάτι… Έχω συγγενείς συνταξιούχους και δικούς μου στο δημόσιο… Έχω φτωχούς ιδιοκτήτες φορτηγών… Έχω και πρώην πρωθυπουργό που δε μιλάει το κακόμοιρο και το τάξαμε στην Τήνο… Δώσε κάτι…
Δώσανε. Αφού ήρθαν, δώσανε. Εμείς τους δίνουμε πληροφορίες για τις δύο μέρες που θα μείνουν στην Αθήνα. Από το πλοίο πάμε στον Ηλεκτρικό. Από Πειραιά δεν πάει Ομόνοια. Τυχαίο; Όχι! Απλά λογικό. Πότε θα γίνουν αυτά τα έργα αν όχι τώρα μέσα στο νταλακαλόκαιρο με αλαφιασμένους τουρίστες που δεν ξέρουν που παν τα τέσσερα; Έρμοι Βραζιλιάνοι…
Οδηγίες στα αγγλικά; Επιγραφές; Σιγά τώρα… Που ζεις; Τους λυπόμαστε.
– Ακολουθήστε μας…
Ηλεκτρικό, σκάλες πάνω, σκάλες κάτω, μετρό, σκάλες πάνω, πάλι ηλεκτρικό,…
– Δις ιζ Ομόνια!
– Θενκ γιου βέρι ματς!
– Μπάϊ!
– Μπάϊ!
Σπίτι ξανά…
«Επιστράτευση των απεργών…» Των απεργών μόνο; Ή όλων μας;
Έτσι κι αλλοιώς, οι έλληνες που γουστάρω είναι εθελοντές έλληνες.
Σαχλαμάρια και μπαρμπούλια και ανίψια κι αδερφούλια. Και φίλοι πολλοί που θέλουν να τελειώνουμε με τα τσιμπούρια κι ας χάσουμε λίγη γούνα. Και κάνουμε υπομονή. Και μακροβούτια…

Το καλοκαίρι με τα μακρινά τα μακροβούτια περνάει γρήγορα…
Το Σεπτέμβριο όμως; Τον Οκτώβριο, το Νοέμβριο… Άντε μέχρι Δεκέμβριο…
Θα θέλουμε να βγούμε, να πάρουμε μια ανάσα. Αέρα!
Όπως παλιά…
Αεέραααα!

Κωστής Α. Μακρής

31 Ιουλίου 2010

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: