//
you're reading...
Ο Πιοζ Νάμε

Ευαγγελία Μπέτα – Δρογκάρη, Για το βιβλίο «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»

Ευαγγελία Μπέτα – Δρογκάρη, Για το βιβλίο «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»

by Κωστής Μακρής on Δευτέρα, 10 Ιανουάριος 2011 στις 7:58 μ.μ.

Ευαγγελία Μπέτα – Δρογκάρη
Σπάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2010
Για το βιβλίο «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες»
του Κωστή Μακρή, από τις Εκδόσεις Πατάκη

Όταν τα παιδιά μου ήταν μικρότερα, κατά κανόνα διάβαζα πρώτη εγώ τα βιβλία που εκείνα επρόκειτο να διαβάσουν, επειδή, έλεγα,  θα έπρεπε να ξέρω τι πραγματεύονται, για να μπορώ να τα κουβεντιάσω μαζί τους, ή για να τα προστατεύσω από ένα κακό ανάγνωσμα και άλλα τέτοια διάφορα…

Όμως,  αυτά όλα δεν ήταν παρά ένα πρόσχημα: η αλήθεια είναι ότι  μου άρεσε  να διαβάζω βιβλία που προορίζονται βασικά για μικρές ηλικίες και  μερικά από αυτά  αποτελούν αγαπημένα μου βιβλία, παρόλο που τα διάβασα μεγάλη εγώ όντας…

Πάντα είχα την άποψη πως  ένα βιβλίο που απευθύνεται κατά βάση σε παιδιά δεν είναι ένα βιβλίο που γράφεται πιο εύκολα απ’ ό,τι οποιοδήποτε άλλο. Ίσα – ίσα, μάλιστα, που ένα καλό παιδικό βιβλίο προϋποθετει κάτι εξαιρετικά κατά την γνώμη  μου δύσκολο: ένα  συγγραφέα που να  αισθάνεται ο ίδιος παιδί ή  που να μπορεί να μεταμορφώνεται ο ίδιος σε παιδί ή,  τουλάχιστον, που  να βρίσκεται πολύ κοντά στα παιδιά, κι αυτό σχεδόν ποτέ δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο.

Εννοείται πως για το βιβλίο μπορώ να μιλήσω μόνο ως αυτό που είμαι:  ως  ενήλικας, και αυτό θα κάνω αμέσως τώρα.Μέσα από τη δική μου εμπειρία,βέβαια, μπορώ  να υποθέσω πώς θα μπορούσε κι ένα παιδί να αισθανθεί διαβάζοντάς το.

Λοιπόν, όταν βρέθηκε στα χέρια μου, κάτω από συνθήκες εντελώς διαφορετικές από αυτές που ίσχυαν παλιότερα (τα παιδιά μου είναι πλέον πολύ μεγάλα ), το βιβλίο του Κωστή Μακρή «Ο Πιοζ Νάμε και οι πέντε γάτες» άρχισα να το ξεφυλλίζω αρχικά με μια νοσταλγία για διαβάσματα που έκανα πολύ συχνά άλλοτε, πολύ γρήγορα, όμως, αυτό που με κράτησε ήταν το ίδιο το βιβλίο κι όχι ή ανάμνηση παλιότερων εποχών…

Mετρώντας, λοιπόν, ενώπιόν σας  το κέρδος μου από το βιβλίο έχω να πω τούτο: Ο Πιοζ Νάμε και οι 5 γάτες ελευθέρωσαν με διάφορους τρόπους το παιδί που κρύβω μέσα μου, ένα παιδί που, νομίζω, όλοι κρύβουμε μέσα μας.

Ο Κωστής Μακρής ,από την αρχή σχεδόν κιόλας του βιβλίου, ήταν σα να μου έκλεισε συνωμοτικά το μάτι, αφήνοντας να φανεί ότι είχε να μου δείξει και να μου πεί πράγματα που θα χαιρόμουν να τα ανακαλύψω. Σα να μου είπε:Έλα να παίξουμε… μ’ αυτόν τον αβίαστο και φυσικό τρόπο που μόνο τα παιδιά ξέρουν να προσκαλούν σε παιχνίδι…Και το παιχνίδι  ξεκίνησε από τις πρώτες – πρώτες σελίδες : αρχικά, με το μυστήριο  της ιστορίας που πραγματεύεται: Βασικός ήρωας ένα παιδί, που το ακούμε να λέει: « Με λένε Πιοζ Νάμε Θαλερό. Οι γονείς μου είναι χαμένοι. Τα ονόματά τους δεν τα ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτούς… Έχω μια θεία μόνο. Η θεία μου ξέρω ότι με αγαπάει. Κιας μην το δείχνει πάντα. … Έχω και φίλους στο σχολείο… Είναι και οι 5 γάτες που τις αγαπάω πολύ…»

Ο ΠΙΟΖ Νάμε, λοιπόν,  απάγεται από το σπίτι  όπου ζει με τη θεία του,  Μ΄αυτή την απαγωγή , όμως, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά, μπαίνεις, λοιπόν, στο παιχνίδι ν΄ανακαλύψεις τι συμβαίνει, και προσπαθείς και προσπαθείς και παθιάζεσαι κι αυτό συνεχίζεται, γιατί ανατροπές συμβαίνουν ολοένα, κι όταν κάποια στιγμή εμφανίζονται νεράιδες, μάγοι και στοιχειά όλα σχεδόν σου φαίνονται φυσικά.. (όπως θα φαίνονταν σ’ ένα παιδί)

Κι όμως, όλη αυτή  η απίθανη, φανταστική ιστορία έρχεται  κι ακουμπάει τόσο φυσικά σε μια βάση απίστευτα ρεαλιστική και επίκαιρη,στο οικολογικό πρόβλημα της εποχής μας και το αναδεικνύει, κιαισθάνεσαι μιαν ανακούφιση, μα μιαν ανακούφιση…

Θέλετε  κι άλλο παιχνίδι που χάρηκα στο βιβλίο;

Έχει να κάνει  με τα ονόματα κάθε λογής που εμφανίζονται στο βιβλίο,  προσώπων , τόπων, ζώων καθώς τα πιο πολλά αποτελούν λεκτικά παιχνίδια κλιμακούμενης θα έλεγα δυσκολίας. Το όνομα του ήρωα Πιοζ Νάμε μας δείχνει το μεγάλο ερώτημα που σημαδεύει τη ζωή του, η θεία του Εγομόνη Μουπάντα  μονολόγησε πραγματικά πολλές φορές «Εγώ μόνη μου πάντα» στη φουρτούνα και πάει λέγοντας…

Δεν ξέρω αν θα φανεί παράξενο, αλλά κάθε φορά που ένα καινούργιο όνομα εμφανιζόταν , η πρόκληση «βρες ποιες λέξεις κρύβονται μέσα σ΄αυτό» κυριαρχούσε. Η χαρά που ένιωθα όταν τα ονόματα ξεδίπλωναν τη σημασία τους τη σχετική τις πιο πολλές φορές  με την υπόσταση του προσώπου στο οποίο αντιστοιχούσε, ήταν παιδιάστικη.

Κι ύστερα ήταν και οι άλλες λέξεις, οι ασυνήθιστες, οι μελωδικές, οι αρχαίες…Αμφιλύκη, Λαμπιτώ, Δόλιχος,… που άλλες  τις ανέσυρα από ξεχασμένα ντουλαπάκια του μυαλού  όπου τις είχα καταχωνιασμένες, κι άλλες απλά ήθελα να τις ψάξω, να θυμηθώ  τι σημαίνουν…

Είχα ξεχάσει πραγματκά για πολλές λέξεις ότι τις είχα συναντήσει κάποτε κι ότι τις γνώριζα κι ήταν χαρά μου να τις ξαναθυμηθώ…

Και, βέβαια, πίσω απ’ αυτό το παιχνίδι κρύβεται  η αγάπη κι ο σεβασμός του συγγραφέα για τη γλώσσα  που φαίνεται ότι κι αυτός όπως κι ο ήρωάς του στο βιβλίο , «έμαθε να την  προσέχει και να μην  την τραυματίζει πιστεύοντας ότι οι λέξεις είναι ζωντανές και πονάνε όταν τις κακομεταχειριζόμαστε’«( ίσως κι όταν τις ξεχνάμε… προσθέτω εγώ )… Κι αυτός ήταν ακόμη ένας λόγος, πολύ ουσιαστικός,  για να εκτιμήσω  το βιβλίο …

Κι ο αφηγητής είναι μια απόλαυση…Ένας  αφηγητής παντογνώστης,  που όμως  συχνά πυκνά πιάνει την κουβέντα με τον αναγνώστη, για να τον προϊδεάσει για πράγματα που θα συμβούν, να του αποκαλύψει διάφορα, να τον φοβερίσει καμιά φορά… Για παράδειγμα: « Ξέρω ότι βιάζεστε να μάθετε τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τοτσουβάλιασμα του Πιοζ Νάμε. Σας καλώ όμως να κάνετε λίγη ακόμα υπομονή.Αν πάλι νομίζετε ότι δεν είναι απαραίτητο και είστε βιαστικοί,προχωρήστε 4-5 σελίδες παρακάτω. Αν το κάνετε όμως αυτό, θα έχετε πολλά ερωτηματικά και μετά θα χρειαστεί να γυρίσετε πάλι πίσω»

Λίγο είναι να έχεις τον αφηγητή φιλαράκι σου; Έ, δε συμβαίνει σε πολλά βιβλία αυτό και σε κάνει να αισθάνεσαι λίγο προνομιούχος…

Κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσω:
Πολύ  σημαντικά πράγματα και πολύ  μεγάλες αλήθειες δίνονται σχεδόν  αθόρυβα,θα έλεγε κανείς εν τη ρύμη του λόγου ,κάτι που, όμως, γίνεται συνειδητά κι είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης προσπάθειας απ’ τη μεριά του συγγραφέα υποθέτω,  γιατί ο  δεν ήθελε με κανέναν τρόπο πιστεύω, να  υπάρχει στο βιβλίο και χροιά έστω διδακτισμού…
Σελ. 165-166

Λοιπόν, για να τελειώνω: Εγώ ως ενήλικας  χάρηκα το βιβλίο. Νομίζω ότι τα παιδιά θα το χαρούν το ίδιο ίσως και περισσότερο. Και μακάρι να είναι γραφτό,  το βιβλίο αυτό να αλλάξει για πάντα τον τρόπ ο που θα βλέπουν τη γη, τη φύση και τον κόσμο ολόκληρο.

Ευαγγελία Μπέτα

Φιλόλογος, Υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λακωνίας

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Αρέσει σε %d bloggers: